Bhagavat Gita Chapter 6, Sloka 35 to 47

 



TEXT 6:35

श्री भगवानुवाच
असंशयं महाबाहो मनो दुर्निग्रहं चलम् |
अभ्यासेन तु कौन्तेय वैराग्येण च गृह्यते ||
ஸ்ரீ பகவானுவாச
அஸம்சயம் மஹாபாஹோ மனோ துர்நிக்ரஹம் சலம் |
அப்யாஸேன து கௌந்தேய வைராக்யேன ச க்ருஹ்யதே ||

ஸ்ரீ பகவான் சொன்னது:
தடந்தோளாய்! மனம் கட்டுப்படாதது, அலையும் தன்மையுடையது என்பதில் ஐயமில்லை. எனினும், குந்தியின் மைந்தா, அப்பியாசத்தாலும், வைராக்கியத்தாலும் அதை அடக்கலாம்.
Sri Bhagavan said:
Arjuna, no doubt that the mind is restless and difficult to curb; but it can be brought under control by repeated practice [of meditation] and by the exercise of dispassion, O son of Kunti.

TEXT 6:36

असंयतात्मना योगो दुष्प्राप इति मे मति: |
वश्यात्मना तु यतता शक्योऽवाप्तुमुपायत: ||
அஸம்யதாத்மனா யோகோ துஷ்ப்ராப இதி மே மதி: |
வஸ்யாத்மனா து யததா சக்யோऽவாப்துமுபாயத: ||

மனதை அடக்காதவன் யோகம் அடையான் என்பது என் கருத்து. மனதை அடக்கி உபாயத்தால் [அப்பியாசம்,வைராக்கியம்] முயலுபவனுக்கே அடை அடைய முடியும்.
Yoga is difficult to achieve for one whose mind is not subdued; by him, however, who has the mind under control, and is ceaselessly striving, it can be easily attained through practice. Such is My conviction.



TEXT 6:37

अर्जुन उवाच
अयति: श्रद्धयोपेतो योगाच्चलितमानस: |
अप्राप्य योगसंसिद्धिं कां गतिं कृष्ण गच्छति ||
அர்ஜுன உவாச
அயதி: ஸ்ரத்தயோபேதோ யோகாச்சலிதமானஸ: |
அப்ராப்ய யோகஸம்ஸித்திம் காம் கதிம் க்ருஷ்ண கச்சதி ||

அர்ஜுன ன் சொன்னது:
கிருஷ்ணா, சிரத்தையுடையோனாயினும் முயற்சிக் குறைவால் யோகத்தினின்று மனம் வழுவியவன், யோகம் நிறைவேறாது என்ன கதியை அடைகிறான்?
Arjuna said:
Krishna, what becomes to the soul who, though endowed with faith, has not been able to subdue his passions, and whose mind is therefore diverted from yoga [at the time of death], and who thus fails to reach perfection in yoga?


TEXT 6:38

कच्चिन्नोभयविभ्रष्टश्छिन्नाभ्रमिव नश्यति |
अप्रतिष्ठो महाबाहो विमूढो ब्रह्मण: पथि ||
கச்சின்னோபயவிப்ரஷ்டஸ்சின்னாப்ரமிவ நஸ்யதி |
அப்ரதிஷ்டோ மஹாபாஹோ விமூடோ ப்ரஹ்மண: பதி ||

பெருந்தோளாய், பிரம்ம மார்கத்தில் மோகமடைந்தவன் பற்றுக்கோடின்றி, இரண்டினின்றும் வழுவி, சிதறடைந்த மேகம் போல் அழிந்து போகிறானல்லவா?
Krishna, strayed from the path leading to self-Realization and without anything to stand upon, is he not lost like the torn cloud, deprived of both Self-Realization and heavenly enjoyment?




TEXT 6:39

एतन्मे संशयं कृष्ण छेत्तुमर्हस्यशेषत: |
त्वदन्य: संशयस्यास्य छेत्ता न ह्युपपद्यते ||
ஏதன்மே ஸம்சயம் க்ருஷ்ண சேத்துமர்ஹஸ்யசேஷத:|
த்வதன்ய: ஸம்சயஸ்யாஸ்ய சேத்தா ந ஹ்யுபபத்யதே ||

கிருஷ்ணா, எனது இந்த ஐயத்தை அறவே அறுக்கத் தகுந்தவர் நீரே. உம்மையன்றி இச்சந்தேகத்தைச் சிதைப்பவர் எவருமிலர்.
Krishna, it behoves You to slash this doubt of mine completely; for none other than You, can be found, who can clear this doubt.




TEXT 6:40

श्री भगवानुवाच
पार्थ नैवेह नामुत्र विनाशस्तस्य विद्यते |
न हि कल्याणकृत्कश्चिद्दुर्गतिं तात गच्छति ||
பார்த நைவேஹ நாமுத்ர வினாசஸ்தஸ்ய வித்யதே |
ந ஹி கல்யாணக்ருத்கஸ்சித்துர்கதிம் தாத கச்சதி ||

பார்த்தா, அவனுக்கு இம்மையிலோ மறுமையிலோ அழிவென்பதில்லை. மைந்தா, நிச்சயமாக நலஞ்செய்வோன் எவரும் கீழ்மையை அடைவதில்லை.
Sri Bhagavan said:
Dear Arjuna, there is no fall for him either here or hereafter. For none who strives for self-realization, ever meets with evil destiny.




TEXT 6:41

प्राप्य पुण्यकृतां लोकानुषित्वा शाश्वती: समा: |
शुचीनां श्रीमतां गेहे योगभ्रष्टोऽभिजायते ||
ப்ராப்ய புண்யக்ருதாம் லோகானுஷித்வா சாஸ்வதீ: ஸமா: |
ஸுசீனாம் ஸ்ரீமதாம் கேஹே யோகப்ரஷ்டோऽபிஜாயதே ||

யோகப் ப்ரஷ்டன், புண்ணியம் செய்தவர் உலகங்களை அடைந்து, அங்கு நெடிது வாழ்ந்திருந்து செல்வம் நிறைந்த புனிதவான் இல்லத்தில் பிறக்கிறான்.
He who has fallen from yoga, obtains the higher worlds, [heaven etc.,] to which men of meritorious deeds alone are entitled and having resided there for countless years, takes birth in the house of pious and wealthy men.



TEXT 6:42

अथवा योगिनामेव कुले भवति धीमताम् |
एतद्धि दुर्लभतरं लोके जन्म यदीदृशम् ||
அதவா யோகினாமேவ குலே பவதி தீமதாம் |
ஏதத்தி துர்லபதரம் லோகே ஜன்ம யதீத்ருசம் ||

அல்லது அறிவாளர்களாகிய யோகிகள் குலத்திலேயே பிறக்கிறான். இது போன்ற பிறவி இவ்வுலகில் பெறுதற்கரிது.
Or he is born in the family of enlightened yogis; but such a birth in this world is very difficult to obtain.





TEXT 6:43

तत्र तं बुद्धिसंयोगं लभते पौर्वदेहिकम् |
यतते च ततो भूय: संसिद्धौ कुरुनन्दन ||
தத்ர தம் புத்திஸம்யோகம் லபதே பௌர்வதேஹிகம் |
யததே ச ததோ பூய: ஸம்ஸித்தௌ குருநந்தன ||

குருவம்சத்தில் பிறந்தவனே, முற்பிறப்பின் யோகசாதன அறிவைத் திரும்பவும் பெறுகிறான்; மோக்ஷத்தின் பொருட்டு மேலும் அதிகமாக அவன் முயலுகிறான்.
Arjuna, he automatically regains the spiritual insight of his previous birth; and through that he strives, harden than ever, for perfection [in the form of self-realization].

TEXT 6:44

पूर्वाभ्यासेन तेनैव ह्रियते ह्यवशोऽपि स: |
जिज्ञासुरपि योगस्य शब्दब्रह्मातिवर्तते ||
பூர்வாப்யாஸேன தேனைவ ஹ்ரியதே ஹ்யவசோऽபி ஸ: |
ஜிக்ஞாஸுரபி யோகஸ்ய சப்தப்ரஹ்மாதிவர்ததே ||

தன் முயற்சியின்றிப் பூர்வ ஜன்ம அப்பியாசவேகத்தால் அவன் யோக சாதனத்தில்  இழுக்கப்படுகிறான். வெறும் யோக ஆராய்ச்சியாளன் கூட வேதம் சொல்லும் கர்மபலனைக் கடந்தவனாகிறான்.
The one, though under the sway of senses, feels drawn towards God by force of the habit acquired in his previous birth; nay, even the seeker of enlightenment on yoga [in the form of even-mindedness] transcends the fruit of actions performed with some interested motive as laid down in the Vedas.




TEXT 6:45

प्रयत्नाद्यतमानस्तु योगी संशुद्धकिल्बिष: |
अनेकजन्मसंसिद्धस्ततो याति परां गतिम् ||
ப்ரயத்னாத்யதமானஸ்து யோகீ ஸம்சுத்தகில்பிஷ: |
அனேகஜன்மஸம்ஸித்தஸ்ததோ யாதி பராம் கதிம் ||

பெரும் முயற்சியுடைய யோகி, பாபங்களற்றுப் புனிதவானாய், பல பிறவிகளில் பக்குவமடைந்து பரகதியைப் பெறுகிறான்.
The yogi, however, who diligently takes up the practice attains perfection in this very life with the help of latencies of many births, and being thoroughly purged of sin, forthwith reaches the supreme state.



TEXT 6:46

तपस्विभ्योऽधिको योगी ज्ञानिभ्योऽपि मतोऽधिक: |
कर्मिभ्यश्चाधिको योगी तस्माद्योगी भवार्जुन ||
தபஸ்விப்யோऽதிகோ யோகீ ஞானிப்யோऽபி மதோऽதிக: |
கர்மிப்ய்ஸ்சாதிகோ யோகீ தஸ்மாத்யோகீ பவார்ஜுன ||

தவசிகளைவிட யோகி மேலானவன்; கல்வி ஞானமுடையவர்களைவிட மேலானவனாக அவன் கருதப்படுகிறான். கர்மிகளைவிட அவன் சிறந்தவன், ஆகையால் அர்ஜுனா, யோகியாவாயாக.
The yogi is superior to ascetics; he is regarded as superior even to those versed in sacred lore. The yogi is also superior to those who perform action with some interested motive. Therefore, Arjuna, become a yogi.





TEXT 6:47

योगिनामपि सर्वेषां मद्गतेनान्तरात्मना |
श्रद्धावान्भजते यो मां स मे युक्ततमो मत: ||
யோகினாமபி ஸர்வேஷாம் மத்கதேனாந்தராத்மனா |
ஸ்ரத்தாவான்பஜதே யோ மாம் ஸ மே யுக்ததமோ மத: ||

யார் சிரத்தையுள்ளவனாய் என்னிடம் செலுத்தப்பட்ட அந்தக்கரணத்தோடு என்னை பஜிக்கிறானோ அவன் யோகிகளுக்கெல்லாம் மேலாவன் என்று என்னால் கருதப்படுகிறான்.
Of all yogis, again, who devoutly worships Me with his mind focussed on Me, is considered by Me to be the best yogi.

इति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे ध्यानयोगो नाम षष्ठोऽध्याय: ||
இதி ஸ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபநிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகசாஸ்த்ரே ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ஜுன ஸம்வாதே த்யான யோகோ நாம ஷஷ்டோऽத்யாய: |

© 2026 Bhagavad Gita Slokas Meaning.
All Rights Reserved.
Unauthorized copying or reproduction is prohibited.

Shree Bhagavad Geeta Quotes 90+ Bhagavad Gita Quotes in Tamil श्रीमद् भगवद् गीता के अनमोल वचन

 

Shree Bhagavad Geeta Quotes 90+ Bhagavad Gita Quotes in Hindi श्रीमद् भगवद् गीता के अनमोल वचन

 

Shree Bhagavad Geeta Quotes 90+ Bhagavad Gita Quotes in Hindi श्रीमद् भगवद् गीता के अनमोल वचन

 

த்³விதீயோ(அ)த்⁴யாய꞉ - 2 .. Shrimad Bhagavata Mahatmyam, Chapter 2

 . ௐ நமோ ப⁴க³வதே வாஸுதே³வாய ..
.. த்³விதீயோ(அ)த்⁴யாய꞉ - 2 ..

நாரத³ உவாச .
வ்ருʼதா² கே²த³யஸே பா³லே அஹோ சிந்தா(ஆ)துரா கத²ம் .
ஶ்ரீக்ருʼஷ்ணசரணாம்போ⁴ஜம்ʼ ஸ்மர து³꞉க²ம்ʼ க³மிஷ்யதி .. 1..

த்³ரௌபதீ³ ச பரித்ராதா யேன கௌரவகஶ்மலாத் .
பாலிதா கோ³பஸுந்த³ர்ய꞉ ஸ க்ருʼஷ்ண꞉ க்வாபி நோ க³த꞉ .. 2..

த்வம்ʼ து ப⁴க்தி꞉ ப்ரியா தஸ்ய ஸததம்ʼ ப்ராணதோ(அ)தி⁴கா .
த்வயா(ஆ)ஹூதஸ்து ப⁴க³வான் யாதி நீசக்³ருʼஹேஷ்வபி .. 3..

ஸத்யாதி³த்ரியுகே³ போ³த⁴வைராக்³யௌ முக்திஸாத⁴கௌ .
கலௌ து கேவலா ப⁴க்திர்ப்³ரஹ்மஸாயுஜ்யகாரிணீ .. 4..

இதி நிஶ்சித்ய சித்³ரூப꞉ ஸத்³ரூபாம்ʼ த்வாம்ʼ ஸஸர்ஜ ஹ .
பரமானந்த³சின்மூர்தி꞉ ஸுந்த³ரீம்ʼ க்ருʼஷ்ணவல்லபா⁴ம் .. 5..

ப³த்³த்⁴வாஞ்ஜலிம்ʼ த்வயா ப்ருʼஷ்டம்ʼ கிம்ʼ கரோமீதி சைகதா³ .
த்வாம்ʼ ததா³(ஆ)ஜ்ஞாபயத்க்ருʼஷ்ணோ மத்³ப⁴க்தான் போஷயேதி ச .. 6..

அங்கீ³க்ருʼதம்ʼ த்வயா தத்³வை ப்ரஸன்னோ(அ)பூ⁴த்³த⁴ரிஸ்ததா³ .
முக்திம்ʼ தா³ஸீம்ʼ த³தௌ³ துப்⁴யம்ʼ ஜ்ஞானவைராக்³யகாவிமௌ .. 7..

போஷணம்ʼ ஸ்வேன ரூபேண வைகுண்டே² த்வம்ʼ கரோஷி ச .
பூ⁴மௌ ப⁴க்தவிபோஷாய சா²யாரூபம்ʼ த்வயா க்ருʼதம் .. 8..

முக்திம்ʼ ஜ்ஞானம்ʼ விரக்திம்ʼ ச ஸஹ க்ருʼத்வா க³தா பு⁴வி .
க்ருʼதாதி³த்³வாபரஸ்யாந்தம்ʼ மஹானந்தே³ன ஸம்ʼஸ்தி²தா .. 9..

கலௌ முக்தி꞉ க்ஷயம்ʼ ப்ராப்தா பாக²ண்டா³மயபீடி³தா .
த்வதா³ஜ்ஞயா க³தா ஶீக்⁴ரம்ʼ வைகுண்ட²ம்ʼ புனரேவ ஸா .. 10..

ஸ்ம்ருʼதா த்வயாபி சாத்ரைவ முக்திராயாதி யாதி ச .
புத்ரீக்ருʼத்ய த்வயேமௌ ச பார்ஶ்வே ஸ்வஸ்யைவ ரக்ஷிதௌ .. 11..

உபேக்ஷாத꞉ கலௌ மந்தௌ³ வ்ருʼத்³தௌ⁴ ஜாதௌ ஸுதௌ தவ .
ததா²பி சிந்தாம்ʼ முஞ்ஜ த்வமுபாயம்ʼ சிந்தயாம்யஹம் .. 12..

கலினா ஸத்³ருʼஶ꞉ கோ(அ)பி யுகோ³ நாஸ்தி வரானனே .
தஸ்மிம்ʼஸ்த்வாம்ʼ ஸ்தா²பயிஷ்யாமி கே³ஹே கே³ஹே ஜனே ஜனே .. 13..

அன்யத⁴ர்மாம்ʼஸ்திரஸ்க்ருʼத்ய புரஸ்க்ருʼத்ய மஹோத்ஸவான் .
ததா³ நாஹம்ʼ ஹரேர்தா³ஸோ லோகே த்வாம்ʼ ந ப்ரவர்தயே .. 14..

த்வத³ன்விதாஶ்ச யே ஜீவா ப⁴விஷ்யந்தி கலாவிஹ .
பாபினோ(அ)பி க³மிஷ்யந்தி நிர்ப⁴யம்ʼ க்ருʼஷ்ணமந்தி³ரம் .. 15..

யேஷாம்ʼ சித்தே வஸேத்³ப⁴க்தி꞉ ஸர்வதா³ ப்ரேமரூபிணீ .
ந தே பஶ்யந்தி கீநாஶம்ʼ ஸ்வப்னே(அ)ப்யமலமூர்தய꞉ .. 16..

ந ப்ரேதோ ந பிஶாசோ வா ராக்ஷஸோ வாஸுரோ(அ)பி வா .
ப⁴க்தியுக்தமனஸ்கானாம்ʼ ஸ்பர்ஶனே ந ப்ரபு⁴ர்ப⁴வேத் .. 17..

ந தபோபி⁴ர்ன வேதை³ஶ்ச ந ஜ்ஞானேனாபி கர்மணா .
ஹரிர்ஹி ஸாத்⁴யதே ப⁴க்த்யா ப்ரமாணம்ʼ தத்ர கோ³பிகா꞉ .. 18..

ந்ருʼணாம்ʼ ஜன்மஸஹஸ்ரேண ப⁴க்தௌ ப்ரீதிர்ஹி ஜாயதே .
கலௌ ப⁴க்தி꞉ கலௌ ப⁴க்திர்ப⁴க்த்யா க்ருʼஷ்ண꞉ புர꞉ ஸ்தி²த꞉ .. 19..

ப⁴க்தித்³ரோஹகரா யே ச தே ஸீத³ந்தி ஜக³த்த்ரயே .
து³ர்வாஸா து³꞉க²மாபன்ன꞉ புரா ப⁴க்தவினிந்த³க꞉ .. 20..

அலம்ʼ வ்ரதைரலம்ʼ தீர்தை²ரலம்ʼ யோகை³ரலம்ʼ மகை²꞉ .
அலம்ʼ ஜ்ஞானகதா²லாபைர்ப⁴க்திரேகைவ முக்திதா³ .. 21..

ஸூத உவாச .
இதி நாரத³நிர்ணீதம்ʼ ஸ்வமாஹாத்ம்யம்ʼ நிஶம்ய ஸா .
ஸர்வாங்க³புஷ்டிஸம்ʼயுக்தா நாரத³ம்ʼ வாக்யமப்³ரவீத் .. 22..

ப⁴க்திருவாச .
அஹோ நாரத³ த⁴ன்யோ(அ)ஸி ப்ரீதிஸ்தே மயி நிஶ்சலா .
ந கதா³சித்³விமுஞ்ஜாமி சித்தே ஸ்தா²ஸ்யாமி ஸர்வதா³ .. 23..

க்ருʼபாலுனா த்வயா ஸாதோ⁴ மத்³பா³தா⁴ த்⁴வம்ʼஸிதா க்ஷணாத் .
புத்ரயோஶ்சேதனா நாஸ்தி ததோ போ³த⁴ய போ³த⁴ய .. 24..

ஸூத உவாச .
தஸ்யா வச꞉ ஸமாகர்ண்ய காருண்யம்ʼ நாரதோ³ க³த꞉ .
தயோர்போ³த⁴னமாரேபே⁴ கராக்³ரேண விமர்த³யன் .. 25..

முக²ம்ʼ ஸம்ʼயோஜ்ய கர்ணாந்தே ஶப்³த³முச்சை꞉ ஸமுச்சரன் .
ஜ்ஞான ப்ரபு³த்³த்⁴யாதாம்ʼ ஶீக்⁴ரம்ʼ ரே வைராக்³ய ப்ரபு³த்³த்⁴யாதாம் .. 26..

வேத³வேதா³ந்தகோ⁴ஷைஶ்ச கீ³தாபாடை²ர்முஹுர்முஹு꞉ .
போ³த்⁴யமானௌ ததா³ தேன கத²ஞ்சிச்சோத்தி²தௌ ப³லாத் .. 27..

நேத்ரைரனவலோகந்தௌ ஜ்ருʼம்ப⁴ந்தௌ ஸாலஸாவுபௌ⁴ .
ப³கவத்பலிதௌ ப்ராய꞉ ஶுஷ்ககாஷ்ட²ஸமாங்க³கௌ .. 28..

க்ஷுத்க்ஷாமௌ தௌ நிரீக்ஷ்யைவ புன꞉ ஸ்வாபபராயணௌ .
ருʼஷிஶ்சிந்தாபரோ ஜாத꞉ கிம்ʼ விதே⁴யம்ʼ மயேதி ச .. 29..

அஹோ நித்³ரா கத²ம்ʼ யாதி வ்ருʼத்³த⁴த்வம்ʼ ச மஹத்தரம் .
சிந்தயன்னிதி கோ³விந்த³ம்ʼ ஸ்மாரயாமாஸ பா⁴ர்க³வ .. 30..

வ்யோமவாணீ ததை³வாபூ⁴ன்மா ருʼஷே கி²த்³யதாமிதி .
உத்³யம꞉ ஸப²லஸ்தே(அ)யம்ʼ ப⁴விஷ்யதி ந ஸம்ʼஶய꞉ .. 31..

ஏதத³ர்த²ம்ʼ து ஸத்கர்ம ஸுரர்ஷே த்வம்ʼ ஸமாசர .
தத்தே கர்மாபி⁴தா⁴ஸ்யந்தி ஸாத⁴வ꞉ ஸாது⁴பூ⁴ஷணா꞉ .. 32..

ஸத்கர்மணி க்ருʼதே தஸ்மின் ஸநித்³ரா வ்ருʼத்³த⁴தானயோ꞉ .
க³மிஷ்யதி க்ஷணாத்³ப⁴க்தி꞉ ஸர்வத꞉ ப்ரஸரிஷ்யதி .. 33..

இத்யாகாஶவச꞉ ஸ்பஷ்டம்ʼ தத்ஸர்வைரபி விஶ்ருதம் .
நாரதோ³ விஸ்மயம்ʼ லேபே⁴ நேத³ம்ʼ ஜ்ஞாதமிதி ப்³ருவன் .. 34..

நாரத³ உவாச .
அனயா(ஆ)காஶவாண்யாபி கோ³ப்யத்வேன நிரூபிதம் .
கிம்ʼ வா தத்ஸாத⁴னம்ʼ கார்யம்ʼ யேன கார்யம்ʼ ப⁴வேத்தயோ꞉ .. 35..

க்வ ப⁴விஷ்யந்தி ஸந்தஸ்தே கத²ம்ʼ தா³ஸ்யந்தி ஸாத⁴னம் .
மயாத்ர கிம்ʼ ப்ரகர்தவ்யம்ʼ யது³க்தம்ʼ வ்யோமபா⁴ஷயா .. 36..

ஸூத உவாச .
தத்ர த்³வாவபி ஸம்ʼஸ்தா²ப்ய நிர்க³தோ நாரதோ³ முனி꞉ .
தீர்த²ம்ʼ தீர்த²ம்ʼ விநிஷ்க்ரம்ய ப்ருʼச்ச²ன்மார்கே³ முனீஶ்வரான் .. 37..

வ்ருʼத்தாந்த꞉ ஶ்ரூயதே ஸர்வை꞉ கிஞ்சிந்நிஶ்சித்ய நோச்யதே .
அஸாத்⁴யம்ʼ கேசன ப்ரோசுர்து³ர்ஜ்ஞேயமிதி சாபரே .
மூகீபூ⁴தாஸ்ததா²ன்யே து கியந்தஸ்து பலாயிதா꞉ .. 38..

ஹாஹாகாரோ மஹானாஸீத்த்ரைலோக்யே விஸ்மயாவஹ꞉ .
வேத³வேதா³ந்தகோ⁴ஷைஶ்ச கீ³தாபாடை²ர்விபோ³தி⁴தம் .. 39..

ப⁴க்திஜ்ஞானவிராகா³ணாம்ʼ நோத³திஷ்ட²த்த்ரிகம்ʼ யதா³ .
உபாயோ நாபரோ(அ)ஸ்தீதி கர்ணே கர்ணே(அ)ஜபஞ்ஜனா꞉ .. 40..

யோகி³னா நாரதே³னாபி ஸ்வயம்ʼ ந ஜ்ஞாயதே து யத் .
தத்கத²ம்ʼ ஶக்யதே வக்துமிதரைரிஹ மானுஷை꞉ .. 41..

ஏவம்ருʼஷிக³ணை꞉ ப்ருʼஷ்டைர்நிர்ணீயோக்தம்ʼ து³ராஸத³ம் .. 42..

ததஶ்சிந்தாதுரஸ்ஸோ(அ)த² ப³த³ரீவனமாக³த꞉ .
தபஶ்சராமி சாத்ரேதி தத³ர்த²ம்ʼ க்ருʼதநிஶ்சய꞉ .. 43..

தாவத்³த³த³ர்ஶ புரத꞉ ஸனகாதீ³ன்முனீஶ்வரான் .
கோடிஸூர்யஸமாபா⁴ஸானுவாச முநிஸத்தம꞉ .. 44..

நாரத³ உவாச .
இதா³னீம்ʼ பூ⁴ரிபா⁴க்³யேன ப⁴வத்³பி⁴꞉ ஸங்க³மோ(அ)ப⁴வத் .
குமாரா ப்³ரூயதாம்ʼ ஶீக்⁴ரம்ʼ க்ருʼபாம்ʼ க்ருʼத்வா மமோபரி .. 45..

ப⁴வந்தோ யோகி³ன꞉ ஸர்வே பு³த்³தி⁴மந்தோ ப³ஹுஶ்ருதா꞉ .
பஞ்சஹாயனஸம்ʼயுக்தா꞉ பூர்வேஷாமபி பூர்வஜா꞉ .. 46..

ஸதா³ வைகுண்ட²நிலயா ஹரிகீர்தனதத்பரா꞉ .
லீலாம்ருʼதரஸோன்மத்தா꞉ கதா²மாத்ரைகஜீவின꞉ .. 47..

ஹரி꞉ ஶரணமேவம்ʼ ஹி நித்யம்ʼ யேஷாம்ʼ முகே² வச꞉ .
அத꞉ காலஸமாதி³ஷ்டா ஜரா யுஷ்மான்ன பா³த⁴தே .. 48..

யேஷாம்ʼ ப்⁴ரூப⁴ங்க³மாத்ரேண த்³வாரபாலௌ ஹரே꞉ புரா .
பூ⁴மௌ நிபதிதௌ ஸத்³யோ யத்க்ருʼபாத꞉ புரம்ʼ க³தௌ .. 49..

அஹோ பா⁴க்³யஸ்ய யோகே³ன த³ர்ஶனம்ʼ ப⁴வதாமிஹ
அனுக்³ரஹஸ்து கர்தவ்யோ மயி தீ³னே த³யாபரை꞉ .. 50..

அஶரீரகி³ரோக்தம்ʼ யத்தத்கிம்ʼ ஸாத⁴னமுச்யதாம்ʼ
அனுஷ்டே²யம்ʼ கத²ம்ʼ தாவத்ப்ரப்³ருவந்து ஸவிஸ்தரம் .. 51..

ப⁴க்திஜ்ஞானவிராகா³ணாம்ʼ ஸுக²முத்பத்³யதே கத²ம் .
ஸ்தா²பனம்ʼ ஸர்வவர்ணேஷு ப்ரேமபூர்வம்ʼ ப்ரயத்னத꞉ .. 52..

குமாரா ஊசு꞉ .
மா சிந்தாம்ʼ குரு தே³வர்ஷே ஹர்ஷம்ʼ சித்தே ஸமாவஹ .
உபாய꞉ ஸுக²ஸாத்⁴யோ(அ)த்ர வர்ததே பூர்வ ஏவ ஹி .. 53..

அஹோ நாரத³ த⁴ன்யோ(அ)ஸி விரக்தானாம்ʼ ஶிரோமணி꞉
ஸதா³ ஶ்ரீக்ருʼஷ்ணதா³ஸாநாமக்³ரணீர்யோக³பா⁴ஸ்கர꞉ .. 54..

த்வயி சித்ரம்ʼ ந மந்தவ்யம்ʼ ப⁴க்த்யர்த²மனுவர்தினி .
க⁴டதே க்ருʼஷ்ணதா³ஸஸ்ய ப⁴க்தே꞉ ஸம்ʼஸ்தா²பனா ஸதா³ .. 55..

ருʼஷிபி⁴ர்ப³ஹவோ லோகே பந்தா²ன꞉ ப்ரகடீக்ருʼதா꞉ .
ஶ்ரமஸாத்⁴யாஶ்ச தே ஸர்வே ப்ராய꞉ ஸ்வர்க³ப²லப்ரதா³꞉ .. 56..

வைகுண்ட²ஸாத⁴க꞉ பந்தா² ஸ து கோ³ப்யோ ஹி வர்ததே .
தஸ்யோபதே³ஷ்டா புருஷ꞉ ப்ராயோ பா⁴க்³யேன லப்⁴யதே .. 57..

ஸத்கர்ம தவ நிர்தி³ஷ்டம்ʼ வ்யோமவாசா து யத்புரா .
தது³ச்யதே ஶ்ருʼணுஷ்வாத்³ய ஸ்தி²ரசித்த꞉ ப்ரஸன்னதீ⁴꞉ .. 58..

த்³ரவ்யயஜ்ஞாஸ்தபோயஜ்ஞா யோக³யஜ்ஞாஸ்ததா²பரே .
ஸ்வாத்⁴யாயஜ்ஞானயஜ்ஞாஶ்ச தே து கர்மவிஸூசகா꞉ .. 59..

ஸத்கர்மஸூசகோ நூனம்ʼ ஜ்ஞானயஜ்ஞ꞉ ஸ்ம்ருʼதோ பு³தை⁴꞉ .
ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதாலாப꞉ ஸ து கீ³த꞉ ஶுகாதி³பி⁴꞉ .. 60..

ப⁴க்திஜ்ஞானவிராகா³ணாம்ʼ தத்³கோ⁴ஷேண ப³லம்ʼ மஹத் .
வ்ரஜிஷ்யதி த்³வயோ꞉ கஷ்டம்ʼ ஸுக²ம்ʼ ப⁴க்தேர்ப⁴விஷ்யதி .. 61..

ப்ரலயம்ʼ ஹி க³மிஷ்யந்தி ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதத்⁴வனே꞉ .
கலேர்தோ³ஷா இமே ஸர்வே ஸிம்ʼஹஶப்³தா³த்³வ்ருʼகா இவ .. 62..

ஜ்ஞானவைராக்³யஸம்ʼயுக்தா ப⁴க்தி꞉ ப்ரேமரஸாவஹா .
ப்ரதிகே³ஹம்ʼ ப்ரதிஜனம்ʼ தத꞉ க்ரீடா³ம்ʼ கரிஷ்யதி .. 63..

நாரத³ உவாச .
வேத³வேதா³ந்தகோ⁴ஷைஶ்ச கீ³தாபாடை²꞉ ப்ரபோ³தி⁴தம் .
ப⁴க்திஜ்ஞானவிராகா³ணாம்ʼ நோத³திஷ்ட²த்த்ரிகம்ʼ யதா³ .. 64..

ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதாலாபாத்தத்கத²ம்ʼ போ³த⁴மேஷ்யதி .
தத்கதா²ஸு து வேதா³ர்த²꞉ ஶ்லோகே ஶ்லோகே பதே³ பதே³ .. 65..

சி²ந்த³ந்து ஸம்ʼஶயம்ʼ ஹ்யேனம்ʼ ப⁴வந்தோ(அ)மோக⁴த³ர்ஶனா꞉ .
விலம்போ³ நாத்ர கர்தவ்ய꞉ ஶரணாக³தவத்ஸலா꞉ .. 66..

குமாரா ஊசு꞉ .
வேதோ³பநிஷதா³ம்ʼ ஸாராஜ்ஜாதா பா⁴க³வதீ கதா² .
அத்யுத்தமா ததோ பா⁴தி ப்ருʼத²க்³பூ⁴தா ப²லாக்ருʼதி꞉ .. 67..

ஆமூலாக்³ரம்ʼ ரஸஸ்திஷ்ட²ன்னாஸ்தே ந ஸ்வாத்³யதே யதா² .
ஸ பூ⁴ய꞉ ஸம்ப்ருʼத²க்³பூ⁴த꞉ ப²லே விஶ்வமனோஹர꞉ .. 68..

யதா² து³க்³தே⁴ ஸ்தி²தம்ʼ ஸர்பிர்ன ஸ்வாதா³யோபகல்பதே .
ப்ருʼத²க்³பூ⁴தம்ʼ ஹி தத்³க³வ்யம்ʼ தே³வானாம்ʼ ரஸவர்த⁴னம் .. 69..

இக்ஷூணாமாதி³மத்⁴யாந்தம்ʼ ஶர்கரா வ்யாப்ய திஷ்ட²தி .
ப்ருʼத²க்³பூ⁴தா ச ஸா மிஷ்டா ததா² பா⁴க³வதீ கதா² .. 70..

இத³ம்ʼ பா⁴க³வதம்ʼ நாம புராணம்ʼ ப்³ரஹ்மஸம்மிதம் .
ப⁴க்திஜ்ஞானவிராகா³ணாம்ʼ ஸ்தா²பனாய ப்ரகாஶிதம் .. 71..

வேதா³ந்தவேத³ஸுஸ்னாதே கீ³தாயா அபி கர்தரி .
பரிதாபவதீ வ்யாஸே முஹ்யத்யஜ்ஞானஸாக³ரே .. 72..

ததா³ த்வயா புரா ப்ரோக்தம்ʼ சது꞉ஶ்லோகஸமன்விதம் .
ததீ³யஶ்ரவணாத்ஸத்³யோ நிர்பா³தோ⁴ பா³த³ராயண꞉ .. 73..

தத்ர தே விஸ்மய꞉ கேன யத꞉ ப்ரஶ்னகரோ ப⁴வான் .
ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதம்ʼ ஶ்ராவ்யம்ʼ ஶோகது³꞉க²விநாஶனம் .. 74..

நாரத³ உவாச .
யத்³த³ர்ஶனம்ʼ ச வினிஹந்த்யஶுபா⁴னி ஸத்³ய꞉
ஶ்ரேயஸ்தனோதி ப⁴வது³꞉க²த³வார்தி³தானாம் .
நி꞉ஶேஷஶேஷமுக²கீ³தகதை²கபானா꞉
ப்ரேமப்ரகாஶக்ருʼதயே ஶரணம்ʼ கா³தோ(அ)ஸ்மி .. 75..

பா⁴க்³யோத³யேன ப³ஹுஜன்மஸமார்ஜிதேன
ஸத்ஸங்க³மம்ʼ ச லப⁴தே புருஷோ யதா³ வை .
அஜ்ஞானஹேதுக்ருʼதமோஹமதா³ந்த⁴கார-
நாஶம்ʼவிதா⁴ய ஹி ததோ³த³யதே விவேக꞉ .. 76..

இதி ஶ்ரீபத்³மபுராணே உத்தரக²ண்டே³ ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதமாஹாத்ம்யே
குமாரநாரத³ஸம்ʼவாதோ³ நாம த்³விதீயோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 2..

Shrimad Bhagavata Mahatmyam | ப்ரத²மோ(அ)த்⁴யாய꞉ | அத்தியாயம் 1 | Chapter 1

 ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதமாஹாத்ம்யம்
.. ௐ நமோ ப⁴க³வதே வாஸுதே³வாய ..

க்ருʼஷ்ணம்ʼ நாராயணம்ʼ வந்தே³ க்ருʼஷ்ணம்ʼ வந்தே³ வ்ரஜப்ரியம் .
க்ருʼஷ்ணம்ʼ த்³வைபாயனம்ʼ வந்தே³ க்ருʼஷ்ணம்ʼ வந்தே³ ப்ருʼதா²ஸுதம் ..

.. ப்ரத²மோ(அ)த்⁴யாய꞉ - 1 ..

ஸச்சிதா³னந்த³ரூபாய விஶ்வோத்பத்த்யாதி³ஹேதவே .
தாபத்ரயவிநாஶாய ஶ்ரீக்ருʼஷ்ணாய வயம்ʼ நும꞉ .. 1..

யம்ʼ ப்ரவ்ரஜந்தமனபேதமபேதக்ருʼத்யம்ʼ
த்³வைபாயனோ விரஹகாதர ஆஜுஹாவ .
புத்ரேதி தன்மயதயா தரவோ(அ)பி⁴னேது³꞉
தம்ʼ ஸர்வபூ⁴தஹ்ருʼத³யம்ʼ முனிமானதோ(அ)ஸ்மி .. 2..

நைமிஷே ஸூதமாஸீனமபி⁴வாத்³ய மஹாமதிம் .
கதா²ம்ருʼதரஸாஸ்வாத³குஶல꞉ ஶௌனகோ(அ)ப்³ரவீத் .. 3..

ஶௌனக உவாச
அஜ்ஞானத்⁴வாந்தவித்⁴வம்ʼஸகோடிஸூர்யஸமப்ரப⁴ .
ஸூதாக்²யாஹி கதா²ஸாரம்ʼ மம கர்ணரஸாயனம் .. 4..

ப⁴க்திஜ்ஞானவிராகா³ப்தோ விவேகோ வர்த⁴தே மஹான் .
மாயாமோஹநிராஸஶ்ச வைஷ்ணவை꞉ க்ரியதே கத²ம் .. 5..

இஹ கோ⁴ரே கலௌ ப்ராயோ ஜீவஶ்சாஸுரதாம்ʼ க³த꞉ .
க்லேஶாக்ராந்தஸ்ய தஸ்யைவ ஶோத⁴னே கிம்ʼ பராயணம் .. 6..

ஶ்ரேயஸாம்ʼ யத்³ப⁴வேச்ச்²ரேய꞉ பாவனானாம்ʼ ச பாவனம் .
க்ருʼஷ்ணப்ராப்திகரம்ʼ ஶஶ்வத்ஸாத⁴னம்ʼ தத்³வதா³து⁴னா .. 7..

சிந்தாமணிர்லோகஸுக²ம்ʼ ஸுரத்³ரு꞉ ஸ்வர்க³ஸம்பத³ம் .
ப்ரயச்ச²தி கு³ரு꞉ ப்ரீதோ வைகுண்ட²ம்ʼ யோகி³து³ர்லப⁴ம் .. 8..

ஸூத உவாச
ப்ரீதி꞉ ஶௌனக சித்தே தே ஹ்யதோ வச்மி விசார்ய ச .
ஸர்வஸித்³தா⁴ந்தநிஷ்பன்னம்ʼ ஸம்ʼஸாரப⁴யநாஶனம் .. 9..

ப⁴க்த்யோக⁴வர்த⁴னம்ʼ யச்ச க்ருʼஷ்ணஸந்தோஷஹேதுகம் .
தத³ஹம்ʼ தே(அ)பி⁴தா⁴ஸ்யாமி ஸாவதா⁴னதயா ஶ்ருʼணு .. 10..

காலவ்யாலமுக²க்³ராஸத்ராஸநிர்ணாஶஹேதவே .
ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதம்ʼ ஶாஸ்த்ரம்ʼ கலௌ கீரேண பா⁴ஷிதம் .. 11..

ஏதஸ்மாத³பரம்ʼ கிஞ்சின்மன꞉ஶுத்³த்⁴யை ந வித்³யதே .
ஜன்மாந்தரே ப⁴வேத்புண்யம்ʼ ததா³ பா⁴க³வதம்ʼ லபே⁴த் .. 12..

பரீக்ஷிதே கதா²ம்ʼ வக்தும்ʼ ஸபா⁴யாம்ʼ ஸம்ʼஸ்தி²தே ஶுகே .
ஸுதா⁴கும்ப⁴ம்ʼ க்³ருʼஹீத்வைவ தே³வாஸ்தத்ர ஸமாக³மன் .. 13..

ஶுகம்ʼ நத்வாவத³ன் ஸர்வே ஸ்வகார்யகுஶலா꞉ ஸுரா꞉ .
கதா²ஸுதா⁴ம்ʼ ப்ரயச்ச²ஸ்வ க்³ருʼஹீத்வைவ ஸுதா⁴மிமாம் .. 14..

ஏவம்ʼ வினிமயே ஜாதே ஸுதா⁴ ராஜ்ஞா ப்ரபீயதாம் .
ப்ரபாஸ்யாமோ வயம்ʼ ஸர்வே ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதாம்ருʼதம் .. 15..

க்வ ஸுதா⁴ க்வ கதா² லோகே க்வ காச꞉ க்வ மணிர்மஹான் .
ப்³ரஹ்மராதோ விசார்யைவம்ʼ ததா³ தே³வான் ஜஹாஸ ஹ .. 16..

அப⁴க்தாம்ʼஸ்தாம்ʼஶ்ச விஜ்ஞாய ந த³தௌ³ ஸ கதா²ம்ருʼதம் .
ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதீ வார்தா ஸுராணாமபி து³ர்லபா⁴ .. 17..

ராஜ்ஞோ மோக்ஷம்ʼ ததா² வீக்ஷ்ய புரா தா⁴தாபி விஸ்மித꞉ .
ஸத்யலோகே துலாம்ʼ ப³த்³த்⁴வாதோலயத்ஸாத⁴னான்யஜ꞉ .. 18..

லகூ⁴ன்யன்யானி ஜாதானி கௌ³ரவேண இத³ம்ʼ மஹத் .
ததா³ ருʼஷிக³ணா꞉ ஸர்வே விஸ்மயம்ʼ பரமம்ʼ யயு꞉ .. 19..

மேநிரே ப⁴க³வத்³ரூபம்ʼ ஶாஸ்த்ரம்ʼ பா⁴க³வதம்ʼ கலௌ .
பட²னாச்ச்²ரவணாத்ஸத்³யோ வைகுண்ட²ப²லதா³யகம் .. 20..

ஸப்தாஹேன ஶ்ருதம்ʼ சைதத்ஸர்வதா² முக்திதா³யகம் .
ஸனகாத்³யை꞉ புரா ப்ரோக்தம்ʼ நாரதா³ய த³யாபரை꞉ .. 21..

யத்³யபி ப்³ரஹ்மஸம்ப³ந்தா⁴ச்ச்²ருதமேதத்ஸுரர்ஷிணா .
ஸப்தாஹஶ்ரவணவிதி⁴꞉ குமாரைஸ்தஸ்ய பா⁴ஷித꞉ .. 22..

ஶௌனக உவாச
லோகவிக்³ரஹமுக்தஸ்ய நாரத³ஸ்யாஸ்தி²ரஸ்ய ச .
விதி⁴ஶ்ரவே குத꞉ ப்ரீதி꞉ ஸம்ʼயோக³꞉ குத்ர தை꞉ ஸஹ .. 23..

ஸூத உவாச
அத்ர தே கீர்தயிஷ்யாமி ப⁴க்தியுக்தம்ʼ கதா²னகம் .
ஶுகேன மம யத்ப்ரோக்தம்ʼ ரஹ꞉ ஶிஷ்யம்ʼ விசார்ய ச .. 24..

ஏகதா³ ஹி விஶாலாயாம்ʼ சத்வார ருʼஷயோ(அ)மலா꞉ .
ஸத்ஸங்கா³ர்த²ம்ʼ ஸமாயாதா த³த்³ருʼஶுஸ்தத்ர நாரத³ம் .. 25..

குமாரா ஊசு꞉
கத²ம்ʼ ப்³ரஹ்மன் தீ³னமுக²꞉ குதஶ்சிந்தாதுரோ ப⁴வான் .
த்வரிதம்ʼ க³ம்யதே குத்ர குதஶ்சாக³மனம்ʼ தவ .. 26..

இதா³னீம்ʼ ஶூன்யசித்தோ(அ)ஸி க³தவித்தோ யதா² ஜன꞉ .
தவேத³ம்ʼ முக்தஸங்க³ஸ்ய நோசிதம்ʼ வத³ காரணம் .. 27..

நாரத³ உவாச
அஹம்ʼ து ப்ருʼதி²வீம்ʼ யாதோ ஜ்ஞாத்வா ஸர்வோத்தமாமிதி .
புஷ்கரம்ʼ ச ப்ரயாக³ம்ʼ ச காஶீம்ʼ கோ³தா³வரீம்ʼ ததா² .. 28..

ஹரிக்ஷேத்ரம்ʼ குருக்ஷேத்ரம்ʼ ஶ்ரீரங்க³ம்ʼ ஸேதுப³ந்த⁴னம் .
ஏவமாதி³ஷு தீர்தே²ஷு ப்⁴ரமமாண இதஸ்தத꞉ .. 29..

நாபஶ்யம்ʼ குத்ரசிச்ச²ர்ம மன꞉ஸந்தோஷகாரகம் .
கலினாத⁴ர்மமித்ரேண த⁴ரேயம்ʼ பா³தி⁴தாது⁴னா .. 30..

ஸத்யம்ʼ நாஸ்தி தப꞉ ஶௌசம்ʼ த³யா தா³னம்ʼ ந வித்³யதே .
உத³ரம்ப⁴ரிணோ ஜீவா வராகா꞉ கூடபா⁴ஷிண꞉ .. 31..

மந்தா³꞉ ஸுமந்த³மதயோ மந்த³பா⁴க்³யா ஹ்யுபத்³ருதா꞉ .
பாக²ண்ட³நிரதா꞉ ஸந்தோ விரக்தா꞉ ஸபரிக்³ரஹா꞉ .. 32..

தருணீப்ரபு⁴தா கே³ஹே ஶ்யாலகோ பு³த்³தி⁴தா³யக꞉ .
கன்யாவிக்ரயிணோ லோபா⁴த்³த³ம்பதீனாம்ʼ ச கல்கனம் .. 33..

ஆஶ்ரமா யவனை ருத்³தா⁴ஸ்தீர்தா²னி ஸரிதஸ்ததா² .
தே³வதாயதனான்யத்ர து³ஷ்டைர்நஷ்டானி பூ⁴ரிஶ꞉ .. 34..

ந யோகீ³ நைவ ஸித்³தோ⁴ வா ந ஜ்ஞானீ ஸத்க்ரியோ நர꞉ .
கலிதா³வானலேநாத்³ய ஸாத⁴னம்ʼ ப⁴ஸ்மதாம்ʼ க³தம் .. 35..

அட்டஶூலா ஜனபதா³꞉ ஶிவஶூலா த்³விஜாதய꞉ .
காமின்ய꞉ கேஶஶூலின்ய꞉ ஸம்ப⁴வந்தி கலாவிஹ .. 36..

ஏவம்ʼ பஶ்யன் கலேர்தோ³ஷான் பர்யடன்னவனீமஹம் .
யாமுனம்ʼ தடமாபன்னோ யத்ர லீலா ஹரேரபூ⁴த் .. 37..

தத்ராஶ்சர்யம்ʼ மயா த்³ருʼஷ்டம்ʼ ஶ்ரூயதாம்ʼ தன்முனீஶ்வரா꞉ .
ஏகா து தருணீ தத்ர நிஷண்ணா கி²ன்னமானஸா .. 38..

வ்ருʼத்³தௌ⁴ த்³வௌ பதிதௌ பார்ஶ்வே நி꞉ஶ்வஸந்தாவசேதனௌ .
ஶுஶ்ரூஷந்தீ ப்ரபோ³த⁴ந்தீ ருத³தீ ச தயோ꞉ புர꞉ .. 39..

த³ஶ தி³க்ஷு நிரீக்ஷந்தீ ரக்ஷிதாரம்ʼ நிஜம்ʼ வபு꞉ .
வீஜ்யமானா ஶதஸ்த்ரீபி⁴ர்போ³த்⁴யமானா முஹுர்முஹு꞉ .. 40..

த்³ருʼஷ்ட்வா தூ³ராத்³க³த꞉ ஸோ(அ)ஹம்ʼ கௌதுகேன தத³ந்திகம் .
மாம்ʼ த்³ருʼஷ்ட்வா சோத்தி²தா பா³லா விஹ்வலா சாப்³ரவீத்³வச꞉ .. 41..

பா³லோவாச
போ⁴ போ⁴꞉ ஸாதோ⁴ க்ஷணம்ʼ திஷ்ட² மச்சிந்தாமபி நாஶய .
த³ர்ஶனம்ʼ தவ லோகஸ்ய ஸர்வதா²க⁴ஹரம்ʼ பரம் .. 42..

ப³ஹுதா² தவ வாக்யேன து³꞉க²ஶாந்திர்ப⁴விஷ்யதி .
யதா³ பா⁴க்³யம்ʼ ப⁴வேத்³பூ⁴ரி ப⁴வதோ த³ர்ஶனம்ʼ ததா³ .. 43..

நாரத³ உவாச
காஸி த்வம்ʼ காவிமௌ சேமா நார்ய꞉ கா꞉ பத்³மலோசனா꞉ .
வத³ தே³வி ஸவிஸ்தாரம்ʼ ஸ்வஸ்ய து³꞉க²ஸ்ய காரணம் .. 44..

பா³லோவாச
அஹம்ʼ ப⁴க்திரிதி க்²யாதா இமௌ மே தனயௌ மதௌ .
ஜ்ஞானவைராக்³யநாமானௌ காலயோகே³ன ஜர்ஜரௌ .. 45..

க³ங்கா³த்³யா꞉ ஸரிதஶ்சேமா மத்ஸேவார்த²ம்ʼ ஸமாக³தா꞉ .
ததா²பி ந ச மே ஶ்ரேய꞉ ஸேவிதாயா꞉ ஸுரைரபி .. 46..

இதா³னீம்ʼ ஶ்ருʼணு மத்³வார்தாம்ʼ ஸசித்தஸ்த்வம்ʼ தபோத⁴ன .
வார்தா மே விததாப்யஸ்தி தாம்ʼ ஶ்ருத்வா ஸுக²மாவஹ .. 47..

உத்பன்னா த்³ரவிடே³ ஸாஹம்ʼ வ்ருʼத்³தி⁴ம்ʼ கர்ணாடகே க³தா .
க்வசித்க்வசின்மஹாராஷ்ட்ரே கு³ர்ஜரே ஜீர்ணதாம்ʼ க³தா .. 48..

தத்ர கோ⁴ரகலேர்யோகா³த்பாக²ண்டை³꞉ க²ண்டி³தாங்க³கா .
து³ர்ப³லாஹம்ʼ சிரம்ʼ யாதா புத்ராப்⁴யாம்ʼ ஸஹ மந்த³தாம் .. 49..

வ்ருʼந்தா³வனம்ʼ புன꞉ ப்ராப்ய நவீனேவ ஸுரூபிணீ .
ஜாதாஹம்ʼ யுவதீ ஸம்யக்ப்ரேஷ்ட²ரூபா து ஸாம்ப்ரதம் .. 50..

இமௌ து ஶயிதாவத்ர ஸுதௌ மே க்லிஶ்யத꞉ ஶ்ரமாத் .
இத³ம்ʼ ஸ்தா²னம்ʼ பரித்யஜ்ய விதே³ஶம்ʼ க³ம்யதே மயா .. 51..

ஜரட²த்வம்ʼ ஸமாயாதௌ தேன து³꞉கே²ன து³꞉கி²தா .
ஸாஹம்ʼ து தருணீ கஸ்மாத்ஸுதௌ வ்ருʼத்³தா⁴விமௌ குத꞉ .. 52..

த்ரயாணாம்ʼ ஸஹசாரித்வாத்³வைபரீத்யம்ʼ குத꞉ ஸ்தி²தம் .
க⁴டதே ஜரடா² மாதா தருணௌ தனயாவிதி .. 53..

அத꞉ ஶோசாமி சாத்மானம்ʼ விஸ்மயாவிஷ்டமானஸா .
வத³ யோக³நிதே⁴ தீ⁴மன் காரணம்ʼ சாத்ர கிம்ʼ ப⁴வேத் .. 54..

நாரத³ உவாச
ஜ்ஞானேனாத்மனி பஶ்யாமி ஸர்வமேதத்தவானகே⁴ .
ந விஷாத³ஸ்த்வயா கார்யோ ஹரி꞉ ஶம்ʼ தே கரிஷ்யதி .. 55..

ஸூத உவாச
க்ஷணமாத்ரேண தஜ்ஜ்ஞாத்வா வாக்யமூசே முனீஶ்வர꞉ .. 56..

நாரத³ உவாச
ஶ்ருʼணுஷ்வாவஹிதா பா³லே யுகோ³(அ)யம்ʼ தா³ருண꞉ கலி꞉ .
தேன லுப்த꞉ ஸதா³சாரோ யோக³மார்க³ஸ்தபாம்ʼஸி ச .. 57..

ஜனா அகா⁴ஸுராயந்தே ஶாட்²யது³ஷ்கர்மகாரிண꞉ .
இஹ ஸந்தோ விஷீத³ந்தி ப்ரஹ்ருʼஷ்யந்தி ஹ்யஸாத⁴வ꞉ .
த⁴த்தே தை⁴ர்யம்ʼ து யோ தீ⁴மான் ஸ தீ⁴ர꞉ பண்டி³தோ(அ)த²வா .. 58..

அஸ்ப்ருʼஶ்யானவலோக்யேயம்ʼ ஶேஷபா⁴ரகரீ த⁴ரா .
வர்ஷே வர்ஷே க்ரமாஜ்ஜாதா மங்க³லம்ʼ நாபி த்³ருʼஶ்யதே .. 59..

ந த்வாமபி ஸுதை꞉ ஸாகம்ʼ கோ(அ)பி பஶ்யதி ஸாம்ப்ரதம் .
உபேக்ஷிதானுராகா³ந்தை⁴ர்ஜர்ஜரத்வேன ஸம்ʼஸ்தி²தா .. 60..

வ்ருʼந்தா³வனஸ்ய ஸம்ʼயோகா³த்புனஸ்த்வம்ʼ தருணீ நவா .
த⁴ன்யம்ʼ வ்ருʼந்தா³வனம்ʼ தேன ப⁴க்திர்ந்ருʼத்யதி யத்ர ச .. 61..

அத்ரேமௌ க்³ராஹகாபா⁴வான்ன ஜராமபி முஞ்சத꞉ .
கிஞ்சிதா³த்மஸுகே²னேஹ ப்ரஸுப்திர்மன்யதே(அ)னயோ꞉ .. 62..

ப⁴க்திருவாச
கத²ம்ʼ பரீக்ஷிதா ராஜ்ஞா ஸ்தா²பிதோ ஹ்யஶுசி꞉ கலி꞉ .
ப்ரவ்ருʼத்தே து கலௌ ஸர்வஸார꞉ குத்ர க³தோ மஹான் .. 63..

கருணாபரேண ஹரிணாப்யத⁴ர்ம꞉ கத²மீக்ஷ்யதே .
இமம்ʼ மே ஸம்ʼஶயம்ʼ சி²ந்தி⁴ த்வத்³வாசா ஸுகி²தாஸ்ம்யஹம் .. 64..

நாரத³ உவாச
யதி³ ப்ருʼஷ்டஸ்த்வயா பா³லே ப்ரேமத꞉ ஶ்ரவணம்ʼ குரு .
ஸர்வம்ʼ வக்ஷ்யாமி தே ப⁴த்³ரே கஶ்மலம்ʼ தே க³மிஷ்யதி .. 65..

யதா³ முகுந்தோ³ ப⁴க³வான் க்ஷ்மாம்ʼ த்யக்த்வா ஸ்வபத³ம்ʼ க³த꞉ .
தத்³தி³னாத்கலிராயாத꞉ ஸர்வஸாத⁴னபா³த⁴க꞉ .. 66..

த்³ருʼஷ்டோ தி³க்³விஜயே ராஜ்ஞா தீ³னவச்ச²ரணம்ʼ க³த꞉ .
ந மயா மாரணீயோ(அ)யம்ʼ ஸாரங்க³ இவ ஸாரபு⁴க் .. 67..

யத்ப²லம்ʼ நாஸ்தி தபஸா ந யோகே³ன ஸமாதி⁴னா .
தத்ப²லம்ʼ லப⁴தே ஸம்யக்கலௌ கேஶவகீர்தனாத் .. 68..

ஏகாகாரம்ʼ கலிம்ʼ த்³ருʼஷ்ட்வா ஸாரவத்ஸாரநீரஸம் .
விஷ்ணுராத꞉ ஸ்தா²பிதவான் கலிஜானாம்ʼ ஸுகா²ய ச .. 69..

குகர்மாசரணாத்ஸார꞉ ஸர்வதோ நிர்க³தோ(அ)து⁴னா .
பதா³ர்தா²꞉ ஸம்ʼஸ்தி²தா பூ⁴மௌ பீ³ஜஹீனாஸ்துஷா யதா² .. 70..

விப்ரைர்பா⁴க³வதீ வார்தா கே³ஹே கே³ஹே ஜனே ஜனே .
காரிதா கணலோபே⁴ன கதா²ஸாரஸ்ததோ க³த꞉ .. 71..

அத்யுக்³ரபூ⁴ரிகர்மாணோ நாஸ்திகா ரௌரவா ஜனா꞉ .
தே(அ)பி திஷ்ட²ந்தி தீர்தே²ஷு தீர்த²ஸாரஸ்ததோ க³த꞉ .. 72..

காமக்ரோத⁴மஹாலோப⁴த்ருʼஷ்ணாவ்யாகுலசேதஸ꞉ .
தே(அ)பி திஷ்ட²ந்தி தபஸி தப꞉ஸாரஸ்ததோ க³த꞉ .. 73..

மனஸஶ்சாஜயால்லோபா⁴த்³த³ம்பா⁴த்பாக²ண்ட³ஸம்ʼஶ்ரயாத் .
ஶாஸ்த்ரானப்⁴யஸனாச்சைவ த்⁴யானயோக³ப²லம்ʼ க³தம் .. 74..

பண்டி³தாஸ்து கலத்ரேண ரமந்தே மஹிஷா இவ .
புத்ரஸ்யோத்பாத³னே த³க்ஷா அத³க்ஷா முக்திஸாத⁴னே .. 75..

ந ஹி வைஷ்ணவதா குத்ர ஸம்ப்ரதா³யபுர꞉ஸரா .
ஏவம்ʼ ப்ரலயதாம்ʼ ப்ராப்தோ வஸ்துஸார꞉ ஸ்த²லே ஸ்த²லே .. 76..

அயம்ʼ து யுக³த⁴ர்மோ ஹி வர்ததே கஸ்ய தூ³ஷணம் .
அதஸ்து புண்ட³ரீகாக்ஷ꞉ ஸஹதே நிகடே ஸ்தி²த꞉ .. 77..

ஸூத உவாச
இதி தத்³வசனம்ʼ ஶ்ருத்வா விஸ்மயம்ʼ பரமம்ʼ க³தா .
ப⁴க்திரூசே வசோ பூ⁴ய꞉ ஶ்ரூயதாம்ʼ தச்ச ஶௌனக .. 78..

ப⁴க்திருவாச
ஸுரர்ஷே த்வம்ʼ ஹி த⁴ன்யோ(அ)ஸி மத்³பா⁴க்³யேன ஸமாக³த꞉ .
ஸாதூ⁴னாம்ʼ த³ர்ஶனம்ʼ லோகே ஸர்வஸித்³தி⁴கரம்ʼ பரம் .. 79..

 

 

 

ஜயதி ஜக³தி மாயாம்ʼ யஸ்ய காயாத⁴வஸ்தே
வசனரசனமேகம்ʼ கேவலம்ʼ சாகலய்ய .
த்⁴ருவபத³மபி யாதோ யத்க்ருʼபாதோ த்⁴ருவோ(அ)யம்ʼ
ஸகலகுஶலபாத்ரம்ʼ ப்³ரஹ்மபுத்ரம்ʼ நதாஸ்மி .. 80..

இதி ஶ்ரீபத்³மபுராணே உத்தரக²ண்டே³ ஶ்ரீமத்³பா⁴க³வதமாஹாத்ம்யே
ப⁴க்திநாரத³ஸமாக³மோ நாம ப்ரத²மோ(அ)த்⁴யாய꞉ .. 1..

Bhagavat Gita Chapter 3, Sloka 31 to 43

 

 

 

Chapter 3 : Verse : 41

 

तस्मात्त्वमिन्द्रियाण्यादौ नियम्य भरतर्षभ |
पाप्मानं प्रजहि ह्येनं ज्ञानविज्ञाननाशनम् ||
தஸ்மாத்த்வமிந்த்ரியாண்யாதௌ நியம்ய பரதர்ஷப |
பாப்மானம் ப்ரஜஹி ஹ்யேனம் ஞானவிஞானநாசனம் ||

ஆகையால் பரதவம்சத்துக் காளையே, நீ முதலில் இந்திரியங்களை அடக்கி ஞான விஞானத்தை அழிக்கின்ற பாபவடிவமுள்ள இந்த ஆசையை அறவே ஒழித்துவிடு.
Therefore, Arjuna, you must first control your senses, and then kill this evil thing which obstructs Jnana [knowledge of the Absolute or Nirguna Brahma] and Vijnana [knowledge of Sakara Brahma or manifest Divinity].

 

 

Chapter 3 : Verse : 42

इन्द्रियाणि पराण्याहुरिन्द्रियेभ्य: परं मन: |
मनसस्तु परा बुद्धिर्यो बुद्धे: परतस्तु स: ||
இந்த்ரியாணி பராண்யாஹுரிந்த்ரியேப்ய: பரம் மன: |
மனஸஸ்து பரா புத்திர்யோ புத்தே: பரதஸ்து ஸ: |

இந்திரியங்கள் [உடலினும்] மேலானது என்று சொல்கிறார்கள். இந்திரியங்களைவிட மனது மேலானது. மனதைவிட புத்தியானது உயர்ந்தது. புத்தியைவிட மேலானவன் ஆத்மா.
The senses are said to be greater than the body; but mind is greater than the senses; intellect is greater than the mind; and what is greater than the intellect is He [the Self].

 

Chapter 3 : Verse : 43

एवं बुद्धे: परं बुद्ध्वा संस्तभ्यात्मानमात्मना |
जहि शत्रुं महाबाहो कामरूपं दुरासदम् ||
ஏவம் புத்த்தே: பரம் புத்த்வா ஸம்ஸ்தப்யாத்மானமாத்மனா|
ஜஹி சத்ரும் மஹாபாஹோ காமரூபம் துராஸதம் ||

பெரிய கைகளையுடையவனே, இங்ஙனம் புத்தியைவிட மேலான ஆத்மாவை அறிந்து, ஆத்மாவினால் ஆத்மாவை அடக்கி, காமரூபமான வெல்லுதற்கறிய சத்துருவை அழித்துவிடுவாயாக.
Thus, Arjuna, knowing that which is greater than the intellect and subduing the mind by reason, kill this enemy in the form of desire that is hard to overcome.

इति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे कर्मयोगो नाम तृतीयोऽध्याय: ||

*Bhagavatham Canto 1, Story #3: Vyasa Begins the Bhagavatham*

 Bhagavatham Canto 1, Story #3:

Vyasa Begins the Bhagavatham

After receiving sage Narada’s guidance, Vyasa Rishi sat near the sacred waters of the Saraswati River and began meditating on the Supreme Lord. With a clear mind and heart, Vyasa was divinely inspired to compose the Srimad Bhagavatham, the essence of all Vedic knowledge.

In his meditation, Vyasa saw the Lord's creation—how the universe, bound by time and karma, causes the souls to be entangled in material existence. He also saw that only through pure devotion (bhakti) to Lord.

 

 

Vishnu can one transcend this cycle of birth and death. Empowered with this realization, Vyasa began to compile the Bhagavatham, describing the divine pastimes of the Lord in vivid detail, filled with stories that would elevate the hearts of all beings.

The sage thus created a scripture that was timeless and accessible to all, carrying the message of love and surrender to the Lord.

The verse that captures Vyasa’s realization:

**"स एव हि पुमांसां नित्योत्तमः शुभः।  
शृण्वतां स्वकथां कृष्णः पुण्यश्रवणकीर्तनः"**  
**"sa eva hi pumāṁsāṁ nityottamaḥ śubhaḥ |  
śṛṇvatāṁ svakathāṁ kṛṣṇaḥ puṇyaśravaṇakīrtanaḥ"**  
(“The Supreme Lord Krishna, whose stories are pure and full of virtue, brings joy to all who hear His divine narrations.”)

This set the foundation for the Bhagavatham to be narrated to the world.

Bhagavatham Canto 1, Story #2: Sage Narada’s Instructions to Vyasa

 Bhagavatham Canto 1, Story #2: 

Sage Narada’s Instructions to Vyasa*

After King Parikshit received the curse, the story moves to Sage Vyasa, the compiler of the Vedas and author of many scriptures. Despite his vast knowledge and contribution to the world, Vyasa felt an emptiness in his heart. He wondered why he was still unsatisfied even after creating profound works like the Mahabharata.

At that time, Sage Narada appeared before Vyasa and said, “O Vyasa, though you have narrated various historical events and dharma, you have not fully glorified the Supreme Personality of Godhead, Lord Vishnu. Only by focusing on the loving pastimes of the Lord can the soul attain real peace.” He advised Vyasa to compose the Bhagavatham, which would describe the Lord's divine activities in full.

Vyasa, realizing this, set to work on compiling the Bhagavatham to share the essence of bhakti (devotion) with the world.

The verse illustrating Narada’s advice is:

**"tadeva ramyaṁ ruciraṁ navaṁ navaṁ, tadeva śaśvat manaso mahotsavam |  
tadeva śocyaṁ durudāmakam yadā, śraddhā-ratir bhaktir anukramiṣyati"**  
(“Only those works which describe the transcendental glories of the Lord bring real satisfaction and joy to the soul.”)

*Bhagavatham Canto 1 Story #1: The Curse of Parikshit*

 *Bhagavatham Story #1: The Curse of Parikshit*

King Parikshit, the grandson of Arjuna, was a just and noble ruler. One day, while hunting in the forest, he grew tired and thirsty. He came across a sage, Rishi Shamika, deep in meditation. The king requested water, but the sage remained silent, absorbed in his penance.

Feeling disrespected, Parikshit impulsively placed a dead snake around the sage’s neck and left. When the sage's son, Shringi, heard of this act, he was enraged and cursed the king to die within seven days by a snake bite.

Upon hearing about the curse, Parikshit, remorseful, decided to spend his last days listening to the Bhagavatham, a sacred narration that leads to spiritual liberation. This momentous event marked the beginning of the great narration of the Bhagavatham, told by the sage Shuka.

Bhagavat Gita Chapter 4 - Sloka 31 to 42

 Chapter 4 : Verse : 31

यज्ञशिष्टामृतभुजो यान्ति ब्रह्म सनातनम् |
नायं लोकोऽस्ययज्ञस्य कुतोऽन्य: कुरुसत्तम ||
யக்ஞசிஷ்டாம்ருதபுஜோ யாந்தி ப்ரஹ்ம ஸநாதனம் |
நாயம் லோகோऽஸ்யயக்ஞஸ்ய குதோऽன்ய: குருசத்தம||

குருகுல சிரேஷ்டனே, யக்ஞத்தில் எஞ்சியிருக்கும் அமிர்தத்தை உண்போர் நித்திய பொருளாகிய பிரம்மத்தையடைகிறார்கள். யக்ஞம் செய்யாதவர்க்கு இவ்வுலகே இல்லையென்றால் அவ்வுலகேது?
Arjuna, Yogis who enjoy the nectar that has been left over after the performance of a sacrifice, attain the eternal Brahman. The man who does not offer sacrifice, can`t be happy in this world; how, then, can he be happy in the other world?

 

 

 

 

Chapter 4 : Verse : 32

एवं बहुविधा यज्ञा वितता ब्रह्मणो मुखे |
कर्मजान्विद्धि तान्सर्वानेवं ज्ञात्वा विमोक्ष्यसे ||
ஏவம் பஹுவிதா யக்ஞா விததா ப்ரஹ்மணோ முகே|
கர்மஜான்வித்தி தான்ஸர்வானேவம் ஞாத்வா விமோக்ஷ்யஸே ||

இப்படி வேதத்தில் பலவித யாகங்கள் விவரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவை யாவும் கர்மத்தில் உண்டானவைகளென்று அறிந்து மோக்ஷமடைவாயாக.
Many such forms of sacrifices have been set forth in detail through the mouth of the Vedas; know them all as involving the action of mind, senses and body. Thus, knowing the truth about them you shall be freed from the bondage of action [through their performances].



 Chapter 4 : Verse : 33


श्रेयान्द्रव्यमयाद्यज्ञाज्ज्ञानयज्ञ: परंतप |
सर्वं कर्माखिलं पार्थ ज्ञाने परिसमाप्यते |
ஸ்ரேயாந்த்ரவ்யமயாத்யக்ஞாஜ்ஞானயக்ஞ: பரந்தப |
ஸர்வம் கர்மாகிலம் பார்த்த ஞானே பரிஸமாப்யதே ||

எதிரிகளை வாட்டுபவனே, பொருளைக் கொண்டு செய்யும் யக்ஞத்தைவிட ஞானயக்ஞம் மேலானது. பார்த்தா, கர்மம் முழுதும் ஞானத்தில் முற்றுப் பெறுகிறது.
Arjuna, sacrifice through knowledge is superior to sacrifice performed with material things. For all actions without exception culminate in knowledge.

 Chapter 4 : Verse : 34


तद्विद्धि प्रणिपातेन परिप्रश्नेन सेवया |
उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं ज्ञानिनस्तत्त्वदर्शिन: ||
தத்வித்தி ப்ரணிபாதேன பரிப்ரஸ்னேன ஸேவயா |
உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஞானம் ஞானினஸ்தத்வதர்சின: ||

நமஸ்கரித்தும், கேட்டும், பணிவிடைசெய்தும் அந்த ஞானத்தை அறிந்துகொள். தத்துவத்தையறிந்த ஞானிகள் உனக்கு ஞானத்தை உபதேசிப்பார்கள்.
Understand the true nature of that knowledge by approaching illumined souls. If you prostrate at their feet, render them service, and question them with an open and guileless heart, those wise seers of Truth will instruct you in that knowledge.

 Chapter 4 : Verse : 35


यज्ज्ञात्वा न पुनर्मोहमेवं यास्यसि पाण्डव |
येन भूतान्यशेषेण द्रक्ष्यस्यात्मन्यथो मयि ||
யஜ்ஞாத்வா ந புனர்மோஹமேவம் யாஸ்யஸி பாண்டவ |
யேன பூதான்யசேஷேண த்ரக்ஷ்யஸ்யாத்மன்யதோ மயி ||

பாண்டவா, அந்த ஞானத்தைப் பெற்றபின் நீ இப்படி மயக்கமடையமாட்டாய். அந்த ஞானத்தால் எல்லா உயிர்களையும் உன்னிடத்தும் என்னிடத்தும் காண்பாய்.
Arjuna, when you have reached enlightenment, ignorance will no more delude you. In the light of that knowledge you will see the entire creation first within your own self, and then in Me.





 Chapter 4 : Verse : 36


अपि चेदसि पापेभ्य: सर्वेभ्य: पापकृत्तम: |
सर्वं ज्ञानप्लवेनैव वृजिनं संतरिष्यसि ||
அபி சேதஸி பாபேப்ய: ஸர்வேப்ய: பாபக்ருத்தம: ||
ஸர்வம் ஞானப்லவேனைவ வ்ருஜினம் ஸந்தரிஷ்யஸி ||

பாபிகளிலெல்லாம் நீ பெரும் பாபியாயிருப்பினும், பாபங்களை எல்லாம் ஞானத் தெப்பத்தால் நீ கடந்து செல்வாய்.
Even though you were the foulest of all sinners, this knowledge alone would carry you, like a raft, across all your sin.




Chapter 4 : Verse : 37

यथैधांसि समिद्धोऽग्निर्भस्मसात्कुरुतेऽर्जुन |
ज्ञानाग्नि: सर्वकर्माणि भस्मसात्कुरुते तथा ||
யதைதாம்ஸி ஸமித்தோऽக்னிர்பஸ்மஸாத்குருதேऽர்ஜுன |
ஞானாக்னி: ஸர்வகர்மாணி பஸ்மஸாத்குருதே ததா ||

சுடர்விட்டெரியும் தீயானது விறகுகளைச் சாம்பலாக்குவது போன்று, அர்ஜுனா, ஞானாக்னியானது கர்மங்களையெல்லாம் சாம்பலாக்குகிறது.
For, as the blazing fire turns the fuel to ashes, Arjuna, even so the fire of knowledge turns all actions to ashes.



 Chapter 4 : Verse : 38


न हि ज्ञानेन सदृशं पवित्रमिह विद्यते |
तत्स्वयं योगसंसिद्ध: कालेनात्मनि विन्दति ||
ந ஹி ஞானேன ஸ்த்ருசம் பவித்ரமிஹ வித்யதே |
தத்ஸ்வயம் யோகஸம்ஸித்த: காலேனாத்மனி விந்ததி ||

இவ்வுலகில் ஞானத்திற்கு சமானமாய் பரிசுத்தம் செய்யக்கூடியது எதுவும் இல்லை.காலக்கிரமத்தில் யோகசித்தியடைந்தவன் தன் உள்ளத்தில் தானே அந்த ஞானத்தை அறிகிறான்.
In this earth, there is no purifier as great as knowledge; he who attained purity of heart through a prolonged practice of Karmayoga automatically sees the light of Truth in the self in course of time.


 Chapter 4 : Verse : 39


श्रद्धावाँल्लभते ज्ञानं तत्पर: संयतेन्द्रिय: |
ज्ञानं लब्द्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति ||
ஸ்ரத்தாவான்லபதே ஞானம் தத்பர: ஸம்யதேந்த்ரிய: |
ஞானம் லப்த்வா பராம் சாந்திமசிரேணாதிகச்சதி ||

சிரத்தையுடையவன், ஞானத்திலேயே கண்ணுங்கருத்துமாயிருப்பவன், இந்திரியங்களையடக்கியவன் ஞானத்தைப் பெறுகிறான். ஞானத்தை அடைந்து அதிவிரைவில் மேலான சாந்தியை அடைகிறான்.
He who has mastered his senses, is exclusively devoted to his practice and is full of faith, attains knowledge; having had the revelation of Truth, he immediately attains Supreme peace [ in the form of God-Realization].


 Chapter 4 : Verse : 40


अज्ञश्चाश्रद्दधानश्च संशयात्मा विनश्यति |
नायं लोकोऽस्ति न परो न सुखं संशयात्मन: ||
அக்ஞஸ்சாஸ்ரத்ததானஸ்ச ஸம்சயாத்மா விநஸ்யதி |
நாயம் லோகோऽஸ்தி ந பரோ ந சுகம் ஸம்சயாத்மன: ||

அக்ஞானி, சிரத்தையில்லாதவன், சந்தேகப்படுபவன் நாசமடைகிறான். சந்தேகப்படுபவனுக்கு இவ்வுலகும் இல்லை,அவ்வுலகும் இல்லை, இன்பமும் இல்லை.
He who lacks discrimination, who is devoid of faith and at the same time possessed of doubt is lost to the spiritual path. For the doubting soul, there is neither this world nor the world beyond, nor even happiness.


 Chapter 4 : Verse : 41


योगसंन्यस्तकर्माणं ज्ञानसंछिन्नसंशयम् |
आत्मवन्तं न कर्माणि निबध्नन्ति धनञ्जय ||
யோகஸன்யஸ்தகர்மாணம் ஞானஸம்சின்னஸம்சயம் |
ஆத்மவந்தம் ந கர்மாணி நிபத்னந்தி தனஞ்ஜய ||

யோகத்தால் கர்மத்தை விட்டு, ஞானத்தால் சந்தேகத்தை அகற்றி, ஆத்ம சொரூபத்தில் திளைத்திருப்பவனைக் கர்மங்கள் பந்தப்படுத்துவதில்லை, தனஞ்ஜயா.
Arjuna, actions do not bind him who has dedicated all his actions to God according to the spirit of Karmayoga, whose doubts have been torn to shreds by wisdom, and who is self-possessed.


 Chapter 4 : Verse : 42


तस्मादज्ञानसंभूतं हृत्स्थं ज्ञानासिनात्मन: |
छित्त्वैनं संशयं योगमातिष्ठोत्तिष्ठ भारत ||
தஸ்மாதஞானஸம்பூதம் ஹ்ருத்ஸ்தம் ஞானாஸினாத்மன: |
சித்த்வைனம் ஸம்சயம் யோகமாதிஷ்டோத்திஷ்ட பாரத ||

ஆகையால் அக்ஞானத்தில் உண்டான, ஹ்ருதயத்தில் இருக்கும் ஆத்மாவைப்பற்றிய சந்தேகத்தை ஞானவாளினால் வெட்டி யோகத்தை கையாளுக. பாரதா எழுந்திரு.
Therefore, Arjuna, slashing to pieces, with the sword of wisdom, this doubt in your heart, born of ignorance, establish yourself in Karmayoaga in the shape of even-temperedness, and stand up for the fight.

इति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे श्रीकृष्णार्जुनसंवादे ज्ञानकर्मसंन्यासयोगो नाम चतुर्थोऽध्याय: ||
 

 

With the blessings of Bhagavan Shri Krishna today we are finishing the reading of the 4th chapter 🙏🙏

Bhagavat Gita One sloka a day with meaning | Chapter 1 Sivagamasundari | #shortsfeed #slokas

 

Bhagavat Gita Chapter 3 - Sloka 36 to 40

Chapter 3 : Verse : 36

अर्जुन उवाच
अथ केन प्रयुक्तोऽयं पापं चरति पूरुष: |
अनिच्छन्नपि वार्ष्णेय बलादिव नियोजित: ||
அத கேன ப்ரயுக்தோऽயம் பாபம் சரதி பூருஷ: |
அனிச்சன்னபி வார்ஷ்ணேய பலாதிவ நியோஜித: ||

அர்ஜுனன் சொன்னது:
விருஷ்ணி வம்சத்தவரே, அப்படியானால் இந்தப் புருஷன் இச்சையில்லாதிருந்தாலும், பலாத்காரமாய், ஏவப்பட்டவனைப் போல எதனால் தூண்டப்பட்டவனாக பாபத்தை செய்கிறான்.
Arjuna said:
O descendant of Vrsni, by what, one is impelled to sinful acts, even eventually, as if engaged by force?


Chapter 3 : Verse : 37

श्री भगवानुवाच

काम एष क्रोध एष रजोगुणसमुद्भव: |
महाशनो महापाप्मा विद्ध्येनमिह वैरिणम् ||
காம ஏஷ க்ரோத ஏஷ ரஜோகுணசமுத்பவ: |
மஹாசனோ மஹாபாப்மா வித்த்யேனமிஹ வைரிணம் ||

ஶ்ரீ பகவான் சொன்னது:
ரஜோகுணத்துதித்த இக்காமமும், க்ரோதமும்தான் எதையும் உண்ணவல்லதும், பெரும் பாபமுடையதும் ஆகும். இதை எதிரியென அறிக.
Sri Bhagavan said:
It is desire begotten of the elements of Rajas, which appears as wrath; nay, it is insatiable and grossly wicked. Know this to be the enemy in this case.

Chapter 3 : Verse : 38

धूमेनाव्रियते वह्निर्यथादर्शो मलेन च |
यथोल्बेनावृतो गर्भस्तथा तेनेदमावृतम् ||
தூமேனாவ்ரியதே வஹ்னிர்யதாதர்சோ மலேன ச |
யதோல்பேனாவ்ருதோ கர்பஸ்ததா தேனேதமாவ்ருதம் ||

நெருப்பானது புகையினாலும், கண்ணாடி அழுக்கினாலும், சிசு கருப்பையினாலும் மூடப்பட்டிருப்பது போன்று இந்த ஞானமானது ஆசையினால் மூடப்பட்டிருக்கிறது.
As fire is covered by smoke, as a mirror is covered by dust, or as the embryo is covered by the womb, the knowledge is covered by different degrees of lust.


Chapter 3 : Verse : 39

आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनो नित्यवैरिणा |
कामरूपेण कौन्तेय दुष्पूरेणानलेन च ||
ஆவ்ருதம் ஞானமேதேன ஞானினோ நித்யவைரிணா |
காமரூபேண கௌந்தேய துஷ்பூரேணானலேன ச ||

குந்தியின் மைந்தா, ஞானியின் நித்திய சத்ருவும், வேண்டியவடிவெடுப்பதும், நிரப்பமுடியாததும்,போதும் எனாததுமாகிய இந்த ஆசையினால் ஞானமானது மூடப்பட்டிருக்கிறது.
And, Arjuna, the knowledge becomes covered by his eternal enemy in the form of lust, which is never satisfied like fire.

Chapter 3 : Verse : 40

इन्द्रियाणि मनोबुद्धिरस्याधिष्ठानमुच्यते |
एतैर्विमोहयत्येष ज्ञानमावृत्य देहिनम् ||
இந்த்ரியாணி மனோபுத்திரஸ்யாதிஷ்டானமுச்யதே |
ஏதைர்விமோஹயத்யேஷ ஞானமாவ்ருத்ய தேஹினம் ||

இந்திரியங்களும், மனதும், புத்தியும் அதற்கு இருப்பிடம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இவைகளால் இது ஞானத்தை மறைத்து மனிதனை மயக்குகிறது.
The senses, the mind and the intellect are declared to be its seat; screening the light of Truth through these; it [desire] deludes the embodied soul.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 364

 ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 364
கண்ணன் மண்ணை உண்ட லீலையைக் கேட்டதும் பரீக்ஷித் உள்ளம் கசிந்தான்.

மஹரிஷீ!

அவனது உள்ளத்தைப் புரிந்துகொண்ட ஸ்ரீசுகர் வாஞ்சையுடன் பார்த்தார்.

யசோதைக்கு ஒரு கணம் ஞானம் வந்துவிட்டது. அதை பகவான் மாயையினால்‌ மறைத்துவிட்டானே.

ஆம் பரிக்ஷித்.

இத்தகைய பெருமை மிக்க லீலைகள் அவனைச் சுமந்து பெற்ற பெற்றோர்க்குக் காணக் கிடைக்கவில்லையே. நீங்கள் சொல்லிக் கேட்டாலும் கண்முன்னே நடப்பதுபோல் ஆனந்தம் மிகுகின்றதே. நேரில் கண்ட யசோதைக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்? கண்ணன் அவளிடம் தாய்ப்பால் குடிக்கிறானே. யாருக்காவது கிடைக்குமா? பெற்றவளுக்கே கிட்டவில்லை. யசோதை அப்படி என்னதான் புண்ணியம் செய்தாள்? பகவானின் இத்தகைய பால லீலைகளைக் காண நந்தன் என்ன புண்ணியம் செய்தார்?
என்றான்.

ஸ்ரீ சுகர் அரசனின் கேள்வியைப் பாராட்டும் விதமாகத் தலையாட்டினார். பின்னர் கூறத் துவங்கினார்.

அஷ்டவசுக்களில் மிகச் சிறந்தவரான த்ரோணர் என்பவர். அவர் மனைவி தரை என்பவள். அவர்கள் இருவரையும் பூமியில் (கோஸம்ரக்ஷணம்) பசுக்களைப் பராமரிக்கும்படி ப்ரும்மதேவர் கட்டளையிட்டார்.

அப்போது த்ரோணர்,
புவி வாழ்வு மிகவும் துன்பமயமானது. அதைக் கடக்க வேண்டுமெனில் ஸ்ரீ ஹரியிடம் மிகச் சிறந்த பக்தி உண்டாகவேண்டும். அத்தகைய பக்தியை எங்களுக்கு அருளுங்கள். அப்போதுதான் நாங்கள் நிம்மதியாக புவியில் பசுக்களைப் பராமரிக்க இயலும். என்றார்.

ப்ரும்மாவும் அவ்வாறே ஆகட்டும் என்று வரமளித்தார்.

அதன் பயனாக த்ரோணர் நந்தனாகவும், தரை யசோதையாகவும் பிறந்தனர். கோப கோபியர்களும் அவர்களின் பரிவாரமாகப் பிறந்தனர்.‌ப்ரும்மாவிடம் பெற்ற வரத்தின் பயனாக அவர்களுக்கு பகவானிடம் நிலையான பக்தி சித்தித்தது. நிலையான பக்தியின் பயனாக இறைவன் அவர்கள் வீட்டில் எழுந்தருளி லீலைகள் செய்தான். என்றார்.

கணத்துக்கொரு லீலையும் பொழுதுக்கொரு புகாருமாக வாழ்க்கை போய்க்கொண்டிருந்தது.

பல நேரங்களில் புகார்களால் யசோதை மிகவும் சலிப்படைவாள். ஆனால், யார் என்ன சொன்னாலும், கண்ணன் வெண்ணெய் திருடினான் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளமாட்டாள். எவ்வளவு சொன்னாலும் யசோதை கேட்பதில்லை என்று அறிந்தாலும் கோபிகள் தினமும் யசோதை வீட்டிற்குப் புலம்புவதற்காக என்றே செல்வார்கள்.

அப்படிச் சொல்லும்போது கண்ணன் யசோதையின் பின்னால் ஒளிந்து நின்று சொல்லாதே என்று கண்களால் கெஞ்சுவான். அல்லது மிராட்டுவான். அந்தக் காட்சியைக் காண்பதற்கென்றே தினமும் வருவார்கள்.

கண்ணன் எவ்வளவு அமர்க்களம் செய்தாலும் கோபிகளால் ஒரு நாள்கூட கண்ணனைப் பார்க்காமல் இருக்கமுடியாது.

இப்போது இன்னும் சற்று வளர்ந்துவிட்ட கண்ணனுக்கு ஏராளமான நண்பர்கள் சேர்ந்துவிட்டனர்.

வெண்ணெய் திருடப் போனாலும் சரி, விளையாடப் போனாலும் சரி, எப்போதும் எல்லாரையும் அழைத்துக்கொண்டுதான் போவான்.
எடுக்கும் வெண்ணெய்யை அனைவர்க்கும் கொடுப்பான்.

இவர்கள் கூட்டத்தில் ஒரு குரங்கும் உண்டு. வேறு யார்? சிறிய திருவடிதான். ராமாவதாரத்தில் தன்னலமற்ற சேவையின் ருசியை அனுபவித்தவராயிற்றே. இப்போது இறைவன் புவியில் பிறந்திருக்கும் சமயம் வாய்ப்பை விடுவாரா?

கண்ணனுடனேயே எப்போதும் இருப்பார். சில நேரங்களில் வெண்ணெய்க் களவிற்கு துப்பு கொடுப்பார். கண்ணன் எங்கு சென்றாலும் உடன் செல்வார்.

வெண்ணெய்யை நன்றாக நக்கிவிட்டு, கையலம்பும் பழக்கமெல்லாம் கண்ணனுக்குக் கிடையாது. அந்தக் கையை உடன் வரும் குரங்கின்மீது நன்றாகத் தடவுவான். இவரும் சுகமாகக் காட்டுவார்.

அவ்வாறு கண்ணன் தடவிவிட்ட பழக்கத்தாலேயே இன்றும் நாம் ஹனுமாருக்கு வெண்ணெய்க்காப்பு சாற்றுகிறோம். வெண்ணெய்யைத் தடவி க்ருஷ்ணாவதாரத்தை நினைவு படுத்தினால் அவருக்கு கண்ணன் அடித்த லூட்டிகளை நினைவிற்கு வந்து மனம் குளிவார். அவ்வமயம் நம் வேண்டுதல்களை உடனே நிறைவேற்றவும் செய்கிறார்.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 363

 ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 363
சிறிது நேரம் குழந்தைகள் விளையாடுவதை ரசித்த யசோதை உள்ளே சென்றாள்.

கன்றின் வாலைப் பிடித்து ஓடிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகள் அப்படியே மண்ணில் அமர்ந்துகொண்டனர்.

சுற்றி சுற்றி வந்த கன்று கண்ணனின் அருகில் அமர்ந்தது. கண்ணன் மெதுவாக மண்ணை எடுத்து வாயில் வைத்தான்.

பார்ததுக் கொண்டே இருந்த பலராமன், கண்ணன் கையைத் தட்டிவிட்டான். மீண்டும் பலராமன் அசருவதற்குள் கண்ணன் நன்றாக நைசாக இருந்த மண்ணை அள்ளி வாயில் போட்டுக் கொண்டான். கண்ணனின் கரம் பட்டதால் அந்த மண் பகவானுக்கே மிகவும் சுவைத்தது.

தன்னாலேயே உலகில் அனைத்தும் இனிமையாகிறது என்று அறியாத குழந்தையான கண்ணன் இன்னொரு வாய் மண்ணை அள்ளி வாயில் போட, அவனைத் தடுக்க முடியாமல், செய்வதறியாமல் திகைத்தான் பலராமன்.

பிறகு, அம்மா அம்மா என்று கூவிக்கொண்டு யசோதையைத் தேடி ஓடினான். அவனோடு மற்ற சிறுவர்களும் ஓடினர்.

கண்ணனைத் தவிர அத்தனை குழந்தைகளும் ஓடிவருவதைக் கண்ட யசோதை பயந்துபோனாள். ஏதோ அசுரன் வந்துவிட்டானோ என்று எண்ணினாள்.

என்னாச்சு என்று பதறினாள்.

அம்மா அம்மா
கண்ணன் மண்ணைத் திங்கறான்.
கண்ணன் மண்ணைத் திங்கறான்.

என்ன?
என்னடா சொல்றீங்க?

கண்ணன் மண்ணை அள்ளி அள்ளித் திங்கறாம்மா. சொன்னா கேக்கமாட்டேங்கறான். மற்ற குழந்தைகளும் சேர்ந்து மாற்றி மாற்றி முறையிட்டனர்.

நீங்க வந்து பாருங்கம்மா..

பலராமன் யசோதையின் கையைப் பிடித்து தரதரவென்று இழுத்துக்கொண்டு வந்தான்.

சின்னக் குழந்தையானாலும் இவ்வளவு பலமாக இழுக்கிறானே என்று தோன்றியது யசோதைக்கு. அவன் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் ஓட்டமும் நடையுமாக ஓடி வந்தாள்.

அங்கே கண்ணன் சமத்தாக கன்றுக்குட்டியின் மேல் சாய்ந்துகொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான்.

அவன்தான் சமத்தா இருக்கானே. என்றதும், அம்மா அவன் மண்ணைத் தின்னான். நாங்க பாத்தோம் என்று பலராமன் உறுதியாய்க் கூறினான்.

யசோதைக்குக் கண்ணன் ஒய்யாரமாகச் சாய்ந்துகொண்டிருப்பதைப்‌ பார்த்துச் சிரிப்பு வந்தது. இருந்தாலும் அடக்கிக்கொண்டு அவனை அழைத்தாள்.

இங்க வா கண்ணா.

ஒன்றுமே அறியாதவன்போல் முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக்கொண்டு என்னம்மா என்று கேட்டுக்கொண்டு அருகில் வந்தது குழந்தை.

மண் சாப்டியா?

இல்லம்மா..

நீதான் வெண்ணெய் குடுக்கறியே. நான் ஏன் மண்ணை சாப்பிடப்போறேன்.

பலராமனோ
அம்மா அம்மா அவன் மண்ணை சாட்டான்மா. வாயில் பாருங்க என்றான்.

அவனை முறைத்த கண்ணனின் முகத்தைப் பிடித்துத் திருப்பி, மீண்டும் கேட்டாள் யசோதை.

உண்மையைச் சொல்லு கண்ணா. மண்ணு சாப்டியா?

இல்லம்மா.

அண்ணா சொல்றானே.

அவன் பொய் சொல்றாம்மா..

இல்லை இல்லை என்று எல்லாக் குழந்தைகளும் கோரஸாகச் சொல்ல,

சரி நீ ஆ காட்டு..

ஊஹூம்..
உதட்டைப் பிதுக்கினான்.

வாயைத் திறடா..

கண்ணனின் குண்டு கன்னத்தைப் பிடித்து அழுத்த, அவன் செப்பு வாய் திறந்தது.

அங்கே யசோதைக்கு அவன் உண்ட மண் மட்டுமா தெரிந்தது? புவியிலுள்ள எல்லா மண்ணும் தெரிந்தது. இன்னும் நீர், நெருப்பு, ஆகாயம், வளி மண்டலம், நட்சத்திரங்கள், விண்வெளி, பூமண்டலம் முழுவதும் எனக் காட்சி விரிந்துகொண்டே போயிற்று. அப்புவி மண்டலத்துள் இருக்கும், மலைகள், சமுத்திரங்கள், நதிகள், பாரததேசம், கோகுலம், அங்கொரு கண்ணன், யசோதை, கோபிகள், மாடுகள், அந்த யசோதை கண்ணனின் வாயைப் பார்க்க, அதற்குள் மீண்டும் ஒரு பிரபஞ்சம், பூமி, கோகுலம், கண்ணன், யசோதை என்று காட்சிக்குள் காட்சியாகப் போய்க்கொண்டே இருந்தது.

இதென்ன கனவா? புத்தி கலக்கமா? இவன் தெய்வமோ? என்றெண்ணினாள். கண்ணைக் கசக்கிக்கொண்டு மீண்டும் பார்த்தாள். அதே காட்சி.

கிறு கிறுவென்று தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது யசோதைக்கு.

டக்கென்று வாயை மூடிக்கொண்ட கண்ணன், தாயின் கன்னத்தைப் பிடித்து ஒரு அழகு முத்தம் வைக்க, அனைத்தும் மறந்தாள் அவள். அவளும் கண்ணனை முத்தமிட்டு இடுப்பில் தூக்கிக்கொண்டாள்.

எல்லாம் மறந்துபோனாலும், பனி படர்ந்த இமய மலை மட்டும் மறக்கவில்லை. அதென்னவாயிருக்கும் என்று யோசித்தவள், நேற்று உண்ட வெண்ணெய் ஜீரணம் ஆகவில்லை போலும் என்று எண்ணி கண்ணன் வயிற்றில் விளக்கெண்ணெய் தடவி, லேகியம் கொடுத்தாள்.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 361

 

 ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 361

 
நடக்கத் துவங்கிய கண்ணனை கோபிகளால் சமாளிக்கவே முடியவில்லை. கண்ணனும் அவன் அண்ணனும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வீட்டைத்தாண்டி அக்கம்பக்க்த்து வீடுகளுக்கும் செல்ல ஆரம்பித்தனர். அங்கு சென்று சும்மா இருந்தார்களா? விஷமங்கள் துவங்கின.

கண்ணன் தங்கள் வீட்டிற்கு வரமாட்டானா என்று ஏங்குவதும், வந்தால் அவன் விஷமத்தைத் தாங்கவொண்ணாமல் தவிப்பதும் வாடிக்கையாயிற்று.

யசோதையிடம் சென்று நேரடியாகப் புகார் செய்யத் தயங்கினர். அவள் அரசியாயிற்றே. அவளிடமே சென்று அவள் பிள்ளையைப் பற்றி எப்படிக் கூறுவது என்று பயந்தனர். ஆனால், சொல்லாமலும் இருக்க முடியவில்லை. ஏனெனில் கண்ணனின் விஷமங்கள் அப்படி.

எனவே, யசோதையின் பார்வை படும் இடத்தில் கூடி நின்றுகொண்டு அவளது காதில் விழுமாறு பேசத்துவங்கினர்.

இன்னிக்கு காலைல கண்ணன் வந்து என்ன செய்தான் தெரியுமா?

என்ன செய்தான்?

நான் உள்ள வேலையா இருந்தேன். அவன் பாட்டுக்கு வந்து எல்லாக் கன்னுக்குட்டியையும் அவிழ்த்துவிட்டுட்டுப் போய்ட்டான்.

அச்சோ.. அப்றம்..

சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு கேட்டாள் அடுத்தவள். இவள் பட்ட அவஸதையை மனக் கண்ணால் கண்டுவிட்டாள் போலும்.

என்னடா கண்ணா இப்படி பண்ணின? ன்னு கேட்டா என்ன சொன்னான் தெரியுமா?

என்ன சொன்னான்?

அவிழ்த்துவிடத்தானே வந்திருக்கேங்கறான்.

அப்டின்னா?

எனக்கு மட்டும் புரிஞ்சுதான்ன? இனிமே இப்டி பண்ணாதடான்னு கொஞ்சம் கோவமா சொன்னேனா..

ம்ம்.

கலகலன்னு சிரிச்சுட்டான்.

ஹாஹா.. அப்றம்?

அப்றம்? என்ன கதையா சொல்றேன். அவன் சிரிப்புல எல்லாமே மறந்துபோச்சு. கொஞ்சம் வெண்ணெய் தாங்கோன்னு கேட்டான். ஒரு நினைப்பும் இல்லாம ஒரு உருண்டை வெண்ணெய் கொடுத்ததும் ஓடிட்டான்.

சர்த்தான்.

நீ எவ்வளவோ பரவால்ல. எங்க வீட்ல நேத்து பானையெல்லாம் உருட்டி உடைச்சுட்டான்.
என்றாள் இன்னொருத்தி.

அடுத்தவள், அவன் சாப்டாலும் பரவால்ல. குரங்குக்கெல்லாம் கொடுக்கறான். வெண்ணெய் நன்னால்லன்னா அது என்னைப் பிடுங்க வரது.

ஹாஹாஹா

இன்னொருத்தி ஆரம்பித்தாள்..

எங்க வீட்ல தேடி தேடிப் பார்த்தான். வெண்ணெயே இல்ல. நான்தான் எல்லாத்தையும் அவர்ட்ட கொடுத்து வித்துட்டு வரதுக்காக மதுராக்கு அனுப்பிட்டேனே.

அப்றம்?

வெண்ணெய் இல்லன்னதும் கோச்சுண்டு தூளில தூங்கிண்டிருந்த குழந்தையைக் கிள்ளி அழவிட்டுட்டுப் போய்ட்டான்.

என்றதும் அத்தனை கோபிகளும் கொல்லென்று சிரித்துவிட்டனர்.
யசோதையின் காதில் அனைத்தும் விழுந்தன.

மகாபாரதம் | 1 ஆதிபருவம் | பகுதி - 4

 மகாபாரதம் | 1 ஆதிபருவம் | பகுதி - 4



ந்தனு மன்னனும் அவனது மனைவியும் பரஸ்பரம் நன்கு நேசித்து வாழ்ந்து வந்தார்கள். மகாராணி ஒருத்தியிடம் இருக்கவேண்டிய அடக்கமும் மாண்பும் அந்த மாதரசியிடம் மிளிர்ந்து இருந்தது. காலம் எப்படி கடந்து போயிற்று என்பதை அறியாதவர்களாக தம்பதிகள் இன்புற்று வாழ்ந்து வந்தனர். நாளடைவில் அரசி விபரீதமான செயலொன்றேச் செய்ய ஆரம்பித்தாள். அரசனுக்கும் தனக்கும் பிறந்த ஒவ்வொரு குழந்தையையும் தூக்கிச் சென்று கங்கா நதியில் வீசி எறிந்து விட்டு திரும்பி வந்தாள். அரண்மனை திரும்பிய அவள் பெரிய கடமை ஒன்றை நிறைவேற்றி விட்டவள் போல அரசனிடம் புன்னகைத்தாள். அரசி புரிந்து வந்த இந்தப் பாதகச் செயலை பார்த்து சந்தனு மன்னன் திகிலடையலானான். ஆனால் போட்ட நிபந்தனையின்படி அவளை ஒன்றும் கேட்காமல் இருந்தான். இதைப் பற்றி கேட்டால் அது விபரீதமாக போய்விடக் கூடும் என்று அமைதியாக தனக்குள்ளே சிந்தனை பண்ணிக் கொண்டிருந்தான். தனக்குப் பிறந்த ஏழு குழந்தைகளை அவள் கொன்று விட்டாள். எட்டாவதாக பிறந்த குழந்தையை அவள் கங்கைக்குள் போடப் போன பொழுது அச்செயலை சகிக்க சந்தனு மன்னனுக்கு இயலவில்லை.


அரசியே நீ ஏன் அரக்கத்தனம் படைத்தவள் போல உன் குழந்தையை கொலை செய்கிறாய்? தயவு செய்து இந்த 8 வது குழந்தையாவது காப்பாற்று என்றான். அதற்கு அரசி மன்னரே நீங்கள் எனக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியை மீறி விட்டீர்கள். இப்போது உங்களது அன்பு என் மீது இல்லை குழந்தையின் மீது செல்கிறது. ஆகவே நான் செல்கிறேன். நான் செல்வதற்கு முன்பு நான் யார் என்பதையும் நான் ஏன் இந்த செயலை செய்கிறேன் என்பதையும் உங்களுக்கு எடுத்து விளக்குகின்றேன் கேளுங்கள். நான் கங்காதேவி மண்ணுலகில் பிறந்து சிறிது காலம் நான் உங்களுக்கு மனைவியாக இருக்க வேண்டும் என்பது பிரம்ம தேவன் இட்ட சாபம். தேவதையாக நான் அந்த நிலைமையை அறிகிறேன். நில உலகத்தவராகிய நீங்கள் அதை அறியவில்லை.

விண்ணுலகில் இருக்கும் எட்டு வசுக்கள் வசிஷ்ட மகரிஷி இல்லாத வேளையில் அவருடைய ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து நந்தினி என்னும் பசுவை திருடிச் சென்று விட்டனர். ஆசிரமத்திற்கு திரும்பி வந்த வசிஷ்டர் தனது யோக வலிமையால் குற்றவாளிகள் யார் என்பதை கண்டு கொண்டார் அந்த வசுக்கள் 8 பேரும் உலகத்தில் மானிடராக பிறக்க வேண்டும் என்று அவர் சபித்தார். அந்த சாபம் மாற்ற முடியாதது. அந்த எட்டு வசுக்களும் மண்ணுலகில் நான் அவர்களுக்கு தாயாக வேண்டும் என்றும் அதிவிரைவில் இந்த உலக வாழ்க்கையில் இருந்து தங்களை விடுவிக்க வேண்டும் என்றும் என்னிடம் பரிந்து வேண்டிக் கொண்டார்கள் அதன் படியே நான் அவர்களில் 7 பேருக்கு விமோசனம் கொடுத்து விட்டேன். எட்டாம் குழந்தை இந்த உலகில் நீடித்து வாழ்ந்து செயற்கரிய பல செயல்களைச் செய்வான். ஆகையால் அவனை வழி அனுப்ப மாட்டேன். மற்றொரு காரியத்தைச் செய்வேன். அரிதிலும் அரிதாக இருக்கின்ற அஸ்திர சாஸ்திர வித்தைகள் பலவற்றை இவனுக்கு பயிற்றுவித்து உங்களிடம் ஒப்படைப்பேன் என்று சொல்லிவிட்டு அந்த குழந்தையை கையில் எடுத்துச் சென்று விட்டாள். இந்த குழந்தை தான் மகாபாரதத்தில் வரும் பீஷ்மர் ஆவார்.

மகாபாரதம் பகுதி - 6 / Mahabharatham,

 

மகாபாரதம் - பகுதி 6

மகன் கிடைத்து விட்டான் என்ற சந்தோஷத்திலும், மனைவியின் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் சந்தனு கண்ணீர் விட்டான். கங்காதேவியின் செயலிலுள்ள நியாயத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல், சூழ்நிலைக் கைதியாகி விட்ட தன் நிலையை எண்ணி வருந்தினான். பின்னர் தன் மகனை தேரில் ஏற்றிக் கொண்டு ஹஸ்தினாபுரம் வந்து சேர்ந்தான். 

 

 

மன்னன் தன் மகனுடன் வருகிறான் என்ற செய்தி ஊருக்குள் பரவி விட்டதால் முக்கியஸ்தர்களும், நாட்டு மக்களும் ஊர் எல்லையில் வந்து தங்கள் இளவரசரை வரவேற்க காத்திருந்தனர். அவர்கள் வந்தவுடன் இளவரசர் தேவவிரதன் வாழ்க என்ற கோஷம் விண்ணைப் பிளந்தது. சந்தனு தன் மகனுக்கு இளவரசு பட்டம் சூட்டினான். இருவருமாக இணைந்து நல்லாட்சி நடத்தி வந்தனர்.ஒரு சமயம் சந்தனு வேட்டைக்குச் சென்றான். இளைப்பாறுவதற்காக யமுனைக்கரைக்கு வீரர்களுடன் வந்த அவனது நாசியில் சந்தன மணம் பட்டது.

வரவர மணத்தின் அளவு கூடியது. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை சந்தன மரங்கள் ஏதும் காணப்படவில்லை. பிறகெப்படி வாசம் வருகிறது? சந்தனு குழம்பினான். கிட்டத்தட்ட ஒரு யோஜனை தூரம் (8கி.மீ.) நடந்தான். நதிக்கரையில் ஒரு பெண் நின்றாள். அவள் பரிசல் ஓட்டுபவள். அவள் நின்ற இடத்தில் இருந்து தான் அந்த மணம் வீசியது. சந்தனு அவளை நெருங்கினான். அவள் உடலில் இருந்து நறுமணம் வீசுவது புரிந்து விட்டது.பெண்ணே! நீ யார்? உன் உடலில் இருந்து சந்தன வாசனை வீசும் மர்மம் என்ன? நீ சந்தனம் பூசியது போலவும் தெரியவில்லையே! என்றான்.

 

ஒரு ஆண்மகன், அதிலும் அரச தோரணையில் இருப்பவன் தன்னிடம் இப்படி கேட்டதும், அப்பெண்ணுக்கு ஏதும் சொல்ல முடியவில்லை. நாக்குழறியது. வெட்கத்துடன் தலை குனிந்தாள். சந்தனு அவளுக்கு தைரியம் சொன்னான். மாதர் திலகமே! நீ மிகவும் அழகாகவும் இருக்கிறாய். உன்னை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. தயங்காமல் சொல், என்றான்.

அவள் மிகவும் மெதுவாக, பிரபு! என் பெயர் யோஜனகந்தி. நான் இவ்வூர் பரதர் (செம்படவர்) குல தலைவனின் மகள். பிழைப்புக்காக பரிசல் ஓட்டுபவள். தாங்கள் ஆற்றை கடக்க வேண்டுமா பிரபு! நான் அழைத்துச் செல்கிறேன், என்றாள். சந்தனு அவளது அழகை மேலும் மேலும் ரசித்தான். அவளோ நெளிந்தாள். சற்றுநேரம் அவளையே உற்று பார்த்து விட்டு, தன் தேரோட்டியை அழைத்தான். சாரதி! நீ இந்தப் பெண்ணின் தந்தையிடம் என்னை அழைத்துச் செல். இவளைப் பார்த்ததும், முன்பு கங்காதேவியைப் பார்த்தவுடனே ஏற்பட்ட மோகம் போல என் உடல் வருந்துகிறது. 

 

இவளை மணம் முடிக்க மனம் விரும்புகிறது. நாம் அங்கு சென்றதும், நீ பரதர் தலைவனிடம் என் விருப்பத்தைச் சொல். நயமாகப் பேசி சம்மதம் பெற்று விடு, என்றான். சாரதி மன்னனுடன் தேரேறி விரைந்தான். பரதர் குலத்தலைவன் அவர்களை வரவேற்றான்.

மாமன்னரே வர வேண்டும். தாங்கள் இந்த ஏழைகளைச் சந்திக்க வந்தது எங்கள் பாக்கியமே, என்றான். சமயம் பார்த்து சாரதி சொன்னான். பரதர் தலைவனே! பாக்கியம் என்றால் சாதாரண பாக்கியமல்ல! உங்கள் குப்பம் இனி சொர்க்கமாகப் போகிறது. 

காரணம் உன் மகள் யோஜனகந்தியல்லவா இந்த நாட்டின் ராணியாகப் போகிறாள்! என்றான். பரதர் தலைவன் ஆச்சரியமும், குழப்பமும் விஞ்ச விழித்தான். 

பரதர் தலைவா! உன்னை அதிர்ஷ்டம் தேடி வந்துள்ளது. நம் மகாராஜா உன் மகள் யோஜனகந்தியை யமுனைக்கரையிலே பார்த்தார். பார்த்தவுடனேயே அவள் மீது மோகம் கொண்டு விட்டார். இப்போது பெண் கேட்டு வந்திருக்கிறார். மகள் ராணியாகிறாள், நீ இனி பரதர் குல தலைவன் அல்ல! நாடாளும் ராணியின் தந்தை! பொன்னும், பொருளும் உன்னையும், உன்னைச் சார்ந்தோரையும் வந்து குவியப் போகிறது, என்றான். பரதர் தலைவன் இப்போது சிரித்தான்.

யோஜனகந்தியை மாமன்னர் பார்த்தார், மோகம் கொண்டார், பெண்ணும் கேட்கிறார். மடுவிடம் மலை பெண் கேட்கிறது. எங்கள் மடு இன்னும் மலையாகப் போகிறது. இதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி தான்! என் மகளை ஹஸ்தினாபுரத்து அரசருக்கு கொடுப்பதில் எனக்கு ஆட்சேபமில்லை. 

ஆனால், என் கேள்விக்கு மன்னர் பதில் சொல்ல வேண்டும். ஏற்கனவே மன்னருக்கு தேவவிரதன் என்ற மகன் இருக்கிறான். அவன் இளவரசு பட்டம் சூட்டப்பட்டு சந்தனுவிற்கு பிறகு மன்னனாக பொறுப்பேற்க தயாராக இருக்கிறான். அப்படியானால், என் மகளுக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கும் பட்சத்தில் அதன் நிலைமை என்ன? மன்னரே! இப்போதும் ஒன்றும் கெட்டுவிடவில்லை! நீங்கள் எனக்கு ஒரு சத்தியம் செய்து கொடுக்க வேண்டும். உமக்குப் பிறகு இந்த தேசத்தை என் மகளுக்கு பிறக்கப்போகிறவன் தான் ஆளவேண்டும். சம்மதமா? என்றான். அவ்வளவு தான்! மன்னனின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றியதைப் போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. அங்கே அவன் நிற்கவே இல்லை. 

விடுவிடுவென்று தேரில் ஏறிவிட்டான். தேர் பறந்தது. ஹஸ்தினாபுரத்து அரண்மனைக்குள் நுழைந்தது. மன்னன் படுக்கையில் போய் விழுந்தான். யோஜனகந்தியை அவனால் மறக்க முடியவில்லை. அவளது நினைவில் அவன் உடலும் மெலிந்து விட்டது. தந்தையை கொஞ்ச நாளாகவே கவனித்துக் கொண்டிருந்தான் தேவவிரதன். அவர் ஏதோ பறிகொடுத்ததைப் போல இருந்ததைப் பார்த்தான். வேட்டைக்குச் சென்று வந்த பிறகு தான் இந்த மாற்றம்? 

எதற்கும் சாரதியிடம் விசாரிக்கலாம் என்று அவனை அழைத்தான். சாரதி நடந்ததைச் சொன்னான். அடுத்த கணமே தேவவிரதனின் தேர் செம்படவர் பகுதியை நோக்கி விரைந்தது.

....தொடரும்....

ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 362

 ஸ்ரீமத் பாகவதம் - 362

 

 

கண்ணனின் விஷமங்கள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தன. பொறுத்து பொறுத்துப் பார்த்த கோபிகள் யசோதையிடம் வந்து தினமும் முறையிடத் துவங்கினர்.

கண்ணன் வந்தால் பானையை எடுப்பானே என்று எங்கள் வீட்டில் வெண்ணெய்ப்பானையை உயரத்தில் உத்தரத்தில் உறிகட்டி அதில் வைத்திருந்தேன். கண்ணன் வந்து மேலே ஏறுவதற்கு சிறு பீடம், உரல் முதலியவற்றைப் பயன்படுத்துகிறான். சில சமயங்களில் பலராமன் மீதோ அல்லது வேறு சிறுவர்கள் மீதோ ஏறி உறியிலிருக்கும் வெண்ணெய்யை எடுக்கிறான்.

பானை அப்படியும் எட்டவில்லையென்றால் கையிலிருக்கும் கோலால் அழகாகத் துளைபோட்டு, அதிலிருந்து கொட்டும் தயிரை அள்ளிக் குடிக்கிறான்.

எவ்வளவு இருட்டாக இருந்தாலும் பயப்படுவதில்லை. அவன் அணிந்திருக்கும் ரத்தினங்களின் ஒளியே பானை இருக்கும்‌ இடத்தைக் கண்டுபிடிக்கப் போதுமாயிருக்கிறது.

வீட்டில் யாருமில்லாத சமயம் வந்து பானைகளைக் காலிசெய்துவிட்டு உடைக்கிறான்.

இவ்வாறு கோபிகள் மாற்றி மாற்றி யசோதையிடம் சொல்ல, பயந்தவன்போல் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு‌ இல்லை என்பதுபோல் தலையை இடதும் வலதுமாக ஆட்டிக்கொண்டு யசோதையின் புடைவைக்குள் ஒளிந்து நின்றுகொண்டிருந்தான் கண்ணன்.

கோபிகள் சொன்ன புகார்களைக் கேட்ட யசோதை கண்ணனைப் பார்த்தாள். அவனது பயந்த முகத்தைப் பார்த்து அதட்ட மனமின்றிச் சிரித்துவிட்டாள்.

புகார் சொன்னால் யசோதை கண்ணனை ஏதாவது கண்டிப்பாள் என்று நம்பி வந்த கோபிகள் யசோதை சிரித்ததைப் பார்த்து ஒன்றும்‌ சொல்லமுடியாமல் திரும்பினர்.

மறுநாள் கண்ணனை வெளியில் செல்லக்கூடாதென்று காலையிலேயே கண்டிப்பாகச் சொல்லிவிட்டாள் யசோதை.

காலை எழுந்தது முதல் வீட்டைச் சுற்றி சுற்றி வந்தனர் குழந்தைகள். தோட்டத்தில் இருந்த கன்றுக்குட்டியின் வாலைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடினான் கண்ணன்.

பலராமன் இன்னொரு கன்றின் வாலைப் பிடித்துக்கொண்டு ஓடினான்.

காலை பொழுதுவிடியும்போதே ஏதாவது விஷமம் செய்வதற்காகத் தெருவில் அலையும் கண்ணனைக் காணாமல் கோபிகளுக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. நேற்று புகார் சொன்ன அனைவரும் இன்று கண்ணனைக் காணவில்லையே என்று தேடிக்கொண்டு யசோதை வீட்டிற்கு வந்தனர்.

அங்கே தோட்டத்தில் கன்றுக்கு இணையாக துள்ளி ஓடினார்கள் குழந்தைகள்.

வந்த அத்தனை பேரும் ஒரு புறம் குழந்தைகள் துள்ளி ஓடும் அழகை ரசித்தாலும் கீழே விழுந்துவிடப்போகிறார்களே என்று பயந்தனர்.

மகாபாரதம் பகுதி - 1 / Mahabharatham,

 

 மகாபாரதம் பகுதி - 1

கதைக்குள் செல்லும் முன்...

மகாபாரதம் என்னும் தீஞ்சுவை இதிகாசத்தை இயற்றியவர் வியாசர். 

 

 

 

 

ஒரு கதாசிரியர், தன்னையும் ஒரு பாத்திரமாக இந்த காவியத்தில் இணைத்துக் கொண்ட பெருமை பெற்றது. ஆம்... மகாபாரதத்தின் முக்கியஸ்தர்களான பாண்டுவும், திருதராஷ்டிரனும், விதுரனும் இவருக்குப் பிறந்தவர்களே. தேவமொழி என வர்ணிக்கப்படும் சமஸ்கிருதத்தில், ஒரு லட்சத்து 20 ஆயிரம் ஸ்லோகங்களை கொண்ட இக்காப்பியத்தை, தமிழில் மொழி பெயர்த்தவர்களில் முக்கியமானவர் வில்லிப்புத்தூரார். பெயர் தான் வில்லிப்புத்தூராரே தவிர, இவரது ஊர் விழுப்புரம் மாவட்டம் திரு முனைப்பாடி அருகிலுள்ள சனியூர் ஆகும்.

 இவரது தந்தை பழுத்த வைணவர். அவர் பெரியாழ்வார் மீது கொண்ட பற்றினால், ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் வசித்த அவரது பெயரை தன் மகனுக்கு சூட்டினார். வில்லிப்புத்தூராரோ சிவனையும் ஆராதித்து வந்தார்.

வியாசர் எழுதிய 18 பருவங்களை 10 பருவங்களாகச் சுருக்கி 4351 பாடல்களுடன் மகாபாரதத்தை எழுதி முடித்தார். மகாபாரதத்தில் பகவான் கிருஷ்ணன் கீதையைப் போதித்து, வாழ்க்கையின் யதார்த்த நிலையைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளதால், இதை ஐந்தாவது வேதம் என்றும் சொல்லுவர். ரிக், யஜூர், சாம, அதர்வண வேதங்களை படித்தவர்கள் கூட புரிந்து கொள்ளுவது கடினம். 

ஆனால், மகாபாரதம் பாமரனும் படித்து புரிந்து கொள்ளக்கூடியது. சூதாட்டத்தின் கொடுமையை விளக்கக்கூடியது. 

இந்த வேதத்தைப் படித்தவர்கள் பிறப்பற்ற நிலையை அடைவர் என்பது உறுதி. ராமபிரான் சூரியவம்சத்தில் அவதரித்தது போல, பஞ்ச பாண்டவர்கள் சந்திர குலத்தில் பிறந்தவர்கள். பாற்கடலை தேவாசுரர்கள் கடைந்த போது, தோன்றியவன் சந்திரன். 

14 கலைகளைக் கொண்ட இவன், தினமும் ஒன்றாக சூரியனுக்கு கொடுப்பான். திரும்பவும் அதை வாங்கிக் கொள்வான்.

சுட்டெரிக்கும் சூரியன், இவனிடம் பெறும் கலையால் குளிர்ந்து தான் உலகத்தை எரிக்காமல் வைத்திருக்கிறான். இவன் தாரை என்பவளைத் திருமணம் செய்து பெற்ற மகனே புதன். ஒரு முறை மநு என்ற அரசனின் மகனான இளை என்பவன் காட்டுக்கு வேட்டையாட வந்தான். 

இந்தக் காட்டின் ஒரு பகுதியிலுள்ள குளத்தில், ஒருசமயம் சிவபெருமானின் மனைவியான பார்வதி நீராடிக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது அங்கு வந்த ஆடவர் சிலர், அவள் குளிக்கும் அழகை ரசித்தனர். 

கோபமடைந்த பார்வதி அவர்களைப் பெண்ணாகும்படியும், இனி அந்த ஏரிப்பகுதிக்குள் யார் நுழைகிறார்களோ, அவர்கள் பெண்ணாக மாறுவர் என்றும் சபித்துவிட்டாள். அவள் பூவுலகை விட்டு, சிவலோகம் சென்ற பிறகும் கூட அந்த சாபம் மாறவில்லை. 

இதையறியாத இளன் அந்த ஏரிப்பகுதிக்குள் நுழைந்தானோ இல்லையோ, பெண்ணாக மாறி விட்டான். அவள் வருத்தத்துடன் இருந்த வேளையில், அழகுப் பதுமையாக இருந்த அவளை அங்கு வந்த புதன் பார்த்தான்.

அவளது கதையைக் கேட்ட புதன், அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி அவளைத் திருமணம் செய்து கொண்டான். அவளுக்கு இளை என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. 

புதனுக்கும், இளைக்கும் புரூரவஸ் என்ற மகன் பிறந்தான். புரூரவஸ் வாலிபன் ஆனான். அழகில் அவனுக்கு இணை யாருமில்லை. ஒருமுறை வான்வெளியில் ஒரு பெண்ணை சில அசுரர்கள் கடத்திச் செல்வதைப் பார்த்தான். அவள் தன் மானத்தைக் காத்துக் கொள்ள கதறினாள். 

பறக்கும் தேர் வைத்திருந்த புரூரவஸ், அவளைக் காப்பாற்றுவதற்காக மின்னல் வேகத்தில் விண்வெளியில் பறந்து சென்றான். அசுரர்களை எதிர்த்து உக்கிரத்துடன் போரிட்டான். அசுரர்கள் அவனது தாக்குதலை தாங்க முடியாமல், ஓடிவிட்டனர். 

அப்பெண்ணை பார்த்தான். அப்படி ஒரு அழகு... கண்ணே! நீ தேவலோகத்து ஊர்வசியோ? என்றான். அவள் வெட்கத்துடன் தலை குனிந்து, நான் நிஜமாகவே ஊர்வசி தான். என் மானம் காத்த நீங்களே எனக்கு இனி என்றும் பாதுகாவலாக இருக்க வேண்டும், என்றான்.

ஊர்வசியே தனக்கு மனைவியாகப் போகிறாள் என்று மகிழ்ந்த புரூரவஸ், அவளைத் திருமணம் செய்து கொண்டான். 

அவர்களது இனிய இல்லறத்தில் அவர்களுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். ஆயு என்று அவனுக்குப் பெயரிட்டனர். இப்படியாக சந்திர வம்சம் பூமியில் பெருகியபடி இருந்தது. ஆயுவிற்கு நஹுஷன் என்ற மகன் பிறந்தான். இவன் நூறு அசுவமேத யாகங்களைச் செய்து தேவலோகத்தையே பிடித்துக் கொண்டவன். 

தேவலோக மன்னனான இந்திரனை விரட்டிவிட்டு, அரசனாகி விட்டான். அதிகார மமதையுடன், காம போதையும் சேர, இந்திரலோகத்தை ஜெயித்ததால், இந்திரனின் மனைவியான இந்திராணியும் தனக்கே சொந்தம் என அவளை ஒரு அறையில் அடைத்து விட்டான். இந்திராணியோ அவனது ஆசைக்கு இணங்க மறுத்து விட்டாள். 

ஒருநாள் போதை உச்சிக்கேற, அவளை வலுக்கட்டாயமாக அடைவதற்காக தன் பல்லக்கில் ஏறி புறப்பட்டான் நஹுஷன்.

பல்லக்கை சுமக்கும்படி முனிவர்களை மிரட்டினான். முனிவர்களும் தூக்கிச் சென்றனர். அந்த முனிவர்களில் ஒருவர் அகத்தியர். அவர் குள்ளமாக இருந்ததால், மற்றவர்களைப் போல் வேகமாகச் செல்ல முடியவில்லை. 

இதனால் ஆத்திரமடைந்த நஹுஷன், ஓய்! மற்றவர்கள் வேகமாகச் செல்லும் போது, உமக்கு மட்டும் என்னவாம்! என்று, முதுகில் ஓங்கி மிதித்தான். அகத்தியர் மகாதபஸ்வியல்லவா! அவருக்கு கோபம் வந்து விட்டது. சிறுவனே! அதிகார மமதை, காமபோதைக்கு ஆட்பட்டு, தபஸ்விகளை துன்புறுத்தினாய். மேலும், வயதில் பெரியவர்களை மதியாமல், காலால் மிதித்தாய். 

எனவே நீ பாம்பாகப் போ, என சாபமிட்டார். அவன் பாம்பாக மாறி, தேவலோகத்தில் இருந்து பூமியில் விழுந்தான்.

....தொடரும்....